غزل شمارهٔ ۱۳۷۱

برداشت: ای عاشقان، من پیمانه‌ام را گم کرده‌ام و از آن می‌ای که در پیمانه‌ها جا نمی‌شود، نوشیده‌ام.

برداشت: من از شراب مستم، وقتی که به محتسب نگاه می‌کنی، او را مسخره کن و خودت هم کمی طعنه بزن.

برداشت: ای پادشاه راستگو، آیا تا به حال مثل من که دروغگو هستم را دیده‌ای؟ من با زندگی‌ام زنده‌ام و با خاطرات مردگان زندگی می‌کنم.

برداشت: من در کنار زیبایانی چون گل‌ها شکفته و شاداب هستم، اما در جمع کسانی که بی‌خودی و بدذات هستند، مثل فصل خزانی پژمرده و نگران شده‌ام.

برداشت: ای کس که در جستجوی نان و روزی هستی، به من نگاه کن. قسم به خدا که من در حال مستی و بی‌خبری هستم. من به مانند گردی سرگردان شدم و به نوعی جوهر وجودم فشرده شده است.

برداشت: من خمار و مست هستم، اما غرق شوق اویم. اگرچه در میان جوی و زلالی عشقم غوطه‌ورم، اما به لطف او مانند گلزار و عطر گل‌ها پرورش یافته‌ام.

برداشت: روز زمانی که تصویر زیبایش بر چهره زرد من بیفتد، همچون ماهی می‌شوم که در زیبایی‌اش غرق شده‌ام، گرچه در ظاهر ممکن است دچار سیاهی شده باشم.

برداشت: در جام می، افکار و دل‌مشغولی‌هایم را رها کرده و با معشوقم در آمیختم، چون در دل من رازهایی نهفته است.

برداشت: من افکار و اندیشه‌هایم را کنار گذاشتم تا هوشیاری به من کمک کند از آنها دوری کنم. من از افکار بازدارنده خسته و پژمرده‌ام.

برداشت: در حال حاضر، زمان من در حال گردش است و من در خلاء و بی‌مکانی به سر می‌برم. ذهنم در این فضا به سرگردانی و تفکر مشغول است و من دستوری را از مقام بالاتر دریافت کرده‌ام.

برداشت: در اینجا گفته شده است که در جسم من یک روح متفاوت وجود دارد و در جان من هم چیزی دیگر و مختلف هست. این دوگانگی باعث شده که من به حقیقتی عمیق‌تر پی ببرم.

برداشت: اگر به من بگویند که شب شده است و وقت رفتن فرا رسیده، می‌گویم که این را به زنده‌ها بگو، من جانم را به حق سپرده‌ام.

برداشت: بلبل از علت سکوتش پرسید که چرا ساکت شده‌ای و او پاسخ داد که نباید به سکوت من توجه کنی، زیرا در دام عشق شکار شده‌ام و در این حال نمی‌توانم صحبت کنم.