غزل شمارهٔ ۱۳۶۹

برداشت: بیایید ای یاری بخش زندگی و شادی، بیایید! ای گشایش‌دهنده‌ی غم‌ها و بازکننده‌ی قفل‌ها، بیایید!

برداشت: دیدار با روی تو در مشکلات، مانند روشن شدن صبح است. بخشش و generosity تو در فقر، به اوج پذیرش و استقبال می‌رسد.

برداشت: ای عیسی، بیا و مردگان ما را زنده کن، بیا و از ما فریب دجال را دور کن.

برداشت: بیایید به جنگ برویم و زره‌ای بر تن کنیم تا جان‌مان را از تیرها و آسیب‌ها محافظت کنیم.

برداشت: بیا! تو مانند موسی هستی که دریا را شکافتی تا فرعون با کارهای بد خود غرق شود.

برداشت: بیا، تو مانند نوح هستی و ما در طوفانیم؛ اما کشتی نوح برای این بلایا آماده است.

برداشت: فهمیدن ویژگی‌ها و صفات تو کار آسانی نیست، اما تصور کردن تو به‌عنوان یک انسان، دشوار است. چه مقدار فضیلت و برتری در تو وجود دارد که مشابهی برای آن‌ها پیدا نمی‌شود.

برداشت: به خاطر وجود تو، خواستار دنیای والا هستم و در وجود تو، دنیای پوچ و ناممکن است.