غزل شمارهٔ ۱۳۶۳

برداشت: این جمله به گونه‌ای بیان می‌کند که کسی یا چیزی به شکل خاصی و به طرز زیرکانه‌ای در حال انجام کاری است که نمی‌تواند درک یا کنترل شود. به نوعی، اشاره به این دارد که مسائل پیچیده و غیرقابل شناسایی وجود دارند که ممکن است انسان‌ها از آن‌ها بی‌خبر باشند.

برداشت: ای سرمستان! ای پادشاهی که به استقبال می‌آیی، بزرگوار و مهربان، با دل‌های پر از عشق و گاهی بدون دل.

برداشت: اول خطایی کوچک می‌تواند از یازده مورد بزرگ‌تر کم کند، اگرچه دشمن ما و همه چیز بر ما دشوارتر شود.

برداشت: اگر در زنجیر بکشندت، بدان که جاذبه الهی تو را به خود جلب کرده است.

برداشت: اینجا هیچ تغییر و تحولی وجود ندارد که بدون منبع و دلیل باشد. هر دگرگونی به یک منبع یا منبعی وابسته است.