غزل شمارهٔ ۱۳۶۰

برداشت: ای ساقی، به من باده‌ای بده که درد و فریب نداشته باشد. من جز از این نمی‌خواهم، اگر هم قرار باشد سرزنش کنم، تا زمان مرگ این کار را انجام می‌دهم.

برداشت: ای محبوب، بیا که سرمست و شاداب باش، بی‌کسل‌کی و بی‌خستگی، تا از روزمرگی و بی‌حالی دوری کنیم و هر آنچه را که باعث دلزدگی می‌شود، کنار بگذاریم.

برداشت: باده را چون طلا به من بده و ساغر را پر کن تا نرم و آرام در مقصود غرق شوم. حالا با علم و عمل چه کار می‌کنی؟

برداشت: قلب من صبحگاه به خاطر نشئه‌ای شاداب و سرمست است، زیرا امروز دروغ به حقیقت تبدیل شده و ظلم امروز به عدل مبدل گشته است.

برداشت: ای جام، امروز تو جلوه‌ای زیبا داری؛ بیا که شراب سلطنتی از طرف خداوند به ما داده شده است.

برداشت: به زیور مـعرفت آراسته‌ام و به افتخار رسیده‌ام. امروز با کمال شگفتی، همه چیز به آزارم رفته است.

برداشت: خواجه حسن به شدت خوشحال و سرمست است، به طوری که من کیسه زر را هم شاد نمی‌کند، اما سرمستی او مانند جامی از ازل نیست.

برداشت: پرچم ما برافراشته است و به دور یکدیگر جمع شده‌ایم و روح ما مانند آنچه در ساحت‌های مختلف می‌بینی، در حال اوج‌گیری است.

برداشت: توبه ما مثل توبه ماهی است که از آب برمی‌خیزد؛ این توبه از عمق دل و جان ماست. ای شیخ بزرگ، هیچ کس نمی‌تواند به‌طور واقعی توبه کند.

برداشت: عشق تو مدتی ما را به جدل و بحث کشاند، سپس به خاطر نشوه و اشتها، به ما حمله کرد.

برداشت: در دریا، که مملو از تلخی و شور است، در دل ماهی نوری وجود دارد که مانند شیرینی قند و عسل می‌درخشد.

برداشت: ای شیر! به خاطر ما اقدام کن، که آری، آنچه برای ما تقدیر شده، عشق توست که ما را به آن علاقه‌مند کرده است. پس، هر اشتباهی را که از ما سر زده ببخش!

برداشت: کافی است ای می intoxicated، سکوت کن؛ جانم از بدن آزاد می‌شود. این باده را بنوش، چون دیگران در حال فریاد و جدل هستند.

برداشت: ای دل، با عشق و محبت در پی وصال باش، چرا که در این مسیر، رهایی و لطافتی در انتظار توست. در نزدیکی معشوق، دل آرام و خوشبو می‌شود و پیوندها مستحکم می‌گردد.