غزل شمارهٔ ۱۳۵۷

برداشت: در صبح زود، دریا مرا خبر داد که به تماشا بپردازید، زیرا به اندازه‌ی امواج دریا، عسل وجود دارد که برای مردم چون غزل زیبا و دل‌نشین است.

برداشت: روزه‌دار فقط صدای آب را می‌شنود و از آن نمی‌تواند بنوشد، اما در پایان، آن صدا به عمل می‌انجامد و روزه‌اش را می‌شکند.

برداشت: صداهایی مانند نغمه‌های خوش در هوا در حال جریان است و در این میان، تشنگان مشغول رقص و نشاط هستند. از این صدای آب، حداقل نشانه‌ای از حیات و زندگی را می‌توان یافت.

برداشت: بگو که آیا از آب به وجود آمده‌ای و آیا به سوی من برمی‌گردی، جایی که در ابتدا وجود داشتی.

برداشت: اگر این آب بر سر جان و سر من بریزد، هزار رشته مو از دانه‌های مشک بر سرم خواهد رویید.

برداشت: نوشنده شراب که مست شده، همواره در حال نگریستن به آب و هوای آن است. پس تو هم عجله نکن.