غزل شمارهٔ ۱۳۵۶

برداشت: اگر محبوب ناگهان وارد شود، چه شگفتی‌ای! وقتی که به بت‌ها نگاه می‌کند، آتش عشق در دل‌ها شعله‌ور می‌شود.

برداشت: اگر دیروز به خاطر زیبایی‌اش هزار بار عذرخواهی کردم، اکنون اگر امروز به او برسم، باز هم خوشحال و شگفت‌زده‌ام که چنین توفیقی نصیبم شده است.

برداشت: آنها در انتظار لطف و مهربانی او نشسته‌اند و اگر او بخواهد بر ما لطف کند، این یک فرصت شگفت‌انگیز خواهد بود.

برداشت: در میان ارتش جدایی که همگی در جنگ و درگیری هستند، علم پیروزی و وصال به اهتزاز درمی‌آید، چه خوش شانسی‌ای!

برداشت: هزار گل نمایان می‌شود و با این حال، خاری هم وجود دارد که مستی را ایجاد می‌کند. از دل غم، هزار خنده به وجود می‌آید که نشان‌دهنده‌ی خوش شانسی است.

برداشت: با وجود طمع زیاد برای خوردن، دست به سفره‌ای می‌زند که با عشق و نیازی عمیق هزاران کاسه غذا از آن می‌کشد، بدون آنکه به گرسنگی خود توجهی داشته باشد. این نشان‌دهنده‌ی خوش‌شانسی اوست.

برداشت: وقتی عشق بروز کند، انسان از قید و بندهای جسمی آزاد می‌شود و همچون دود در فضا پراکنده می‌گردد. در این حال، تمام عالم دگرگون می‌شود و شگفتی‌های زندگی پدیدار می‌شوند.

برداشت: زمانی که صبح دمفرابرسد و شاه شمس تبریزی نمایان شود، مانند خورشید که به جهان تابش می‌اندازد، این لحظه‌ای شگفت‌انگیز و خوش‌یمن است.