غزل شمارهٔ ۱۳۵۲

برداشت: بسیاری از این جدل‌ها و حواشی عشق را رها کن و پرچم عشق را به اهتزاز درآور تا تو نیز مانند عشق در دو جهان پایدار بمانی.

برداشت: چند بار باید به خاطر جدایی درد و رنج بکشی، به ویژه اینکه جدایی به تو لطمه می‌زند و باعث می‌شود پر و بالت آسیب ببیند.

برداشت: ای کاش از نفس بیهوده و بی‌فایده دوری کنیم، ای کاش از کم‌عمق بودن اندیشه‌ها بپرهیزیم، و ای کاش از دلشکستگی معشوق غمگین نشویم. دل تنگی چه سودی دارد؟

برداشت: من کسی را که به او می‌خوانم و درخواست می‌کنم، ناتوان نمی‌دانم، تا زمانی که بتوانم او را از ظلم و عواقب بد عملش بترسانم.

برداشت: تمامی سؤال‌ها و پاسخ‌ها از من است. من مانند رباب، ساز می‌زنم و او با نواختن تند، مرا به گریه کردن وا‌می‌دارد.

برداشت: لحظه‌ای صدای نجات را می‌زنند و لحظه‌ای دیگر صدای ماتی را به خاطر آن ویژگی‌های خوبشان بر من و حال و احوالم می‌فرستند.

برداشت: ترازوی ما درست می‌شود، نغمه‌های ما زیباتر می‌شود و غم‌های ما برطرف می‌شود. تو بر نا ممکنات توانایی داری.