غزل شمارهٔ ۱۳۴۹

برداشت: به محض اینکه آفتاب با نور و جلال خود بر خیمه بتابد، پرواز و آواز پرندگان روز چه وقتی آغاز خواهد شد؟

برداشت: زمین از دید آفتاب به گلزار تبدیل شده است و نشستن در خانه اکنون یک بار سنگین شده است.

برداشت: آفتاب با نوری درخشان و تند خود، رنگ خونین افق را بر زمین می‌پاشد و به این ترتیب، زیبایی و حضور خود را در جهان آزاد می‌کند.

برداشت: ای عاشقان، چشم‌هایتان را باز کنید و به آسمان نگاه کنید. چهره او را همچون ماه ببینید و قامت خود را مشابه هلال تصور کنید.

برداشت: هر لحظه جاودانگی را به نمایش می‌گذارد و من که به لطف او شیشه‌ای از آن را در دست دارم، به شدت تحت تأثیر زیبایی‌هایش قرار گرفته‌ام.

برداشت: چشمانم پر از خواب بود، گفتم ای پادشاه، شب است. او پاسخ داد که با صورت من، شب است و اکنون غیرممکن است.

برداشت: زمانی که صبح آبی است، روز تصور می‌شود. اما وقتی که ظهر فرا می‌رسد، دیگر جایی برای بحث و جدل وجود ندارد.

برداشت: با دقت و تیزبینی به چهره خورشید جان بنگر و از نگاه من نیز بهره‌ ببر تا زیبایی را مشاهده کنی.

برداشت: در درخشش چهره‌اش، صورت آن شاه دین به زیبایی تبریز می‌درخشد. خوشبختی و سعادت در انتظار اوست و به فال نیک گرفته شده است.