غزل شمارهٔ ۱۳۴۸

برداشت: امروز روز خوشحالی است و امسال، سال خوبی برای گل‌هاست. حال ما هم که خوب باشد مثل حال گل‌ها.

برداشت: این گل از باغ دوست شکوفا شد تا چشم ما دیگر زوال گل را نبیند و همیشه در زیبایی بماند.

برداشت: چشم نرگس از شادی پر است و دهان گل نیز به خاطر زیبایی و طراوتش می‌خندد. این حس شادابی و زیبایی به خاطر کرم، مهربانی و کمال گل‌هاست.

برداشت: سوسن در حال صحبت است و رازهای عشق بلبل و زیبایی‌های گل را به سرو می‌گوید.

برداشت: گل به ما هدیه‌ای آورده و ما به خاطر بوی خوش او، جامه‌امان را کناری می‌زنیم.

برداشت: گل از زیبایی و لطافتی برخوردار است که در این دنیا نمی‌توان آن را به تمام معنا درک کرد. دنیای خیال و تصور ما می‌تواند تصاویری از زیبایی گل را در ذهن شکل دهد، اما این تصاویر هم نمی‌توانند به واقعیت کامل آن دست یابند.

برداشت: گل نماد جذابیت و زیبایی است که پیام‌آور از دنیا و عقل و جان انسان‌هاست. در واقع، گل به عنوان نشانه‌ای از زیبایی و توانایی‌های انسانی، به نقش‌های والای انسانی و ویژگی‌های اخلاقی اشاره دارد.

برداشت: بیا دامن گل را برداریم و با آن گل همراه شویم، در حال رقص و شادی به سراغ ریشه و جوانه‌های گل می‌رویم.

برداشت: ریشه و جوانه‌ی گل از رحمت و محبت مصطفی به وجود آمده است. از آنجا که او مانند ماه کامل است، گل نیز در آن مکان به زیبایی و طراوت می‌رسد.

برداشت: به زندگی بر می‌گردند و دوباره به آن‌ها بال و پر جدید می‌دهند، حتی اگر شما پر و بال گل را از آن‌ها بگیرید.

برداشت: در میان دعوت بهار، مانند چهار مرغ، به دنبال فنا و نابودی می‌گردند. بیندیشید به اطاعت و تسلیم گل که چه زیبایی و شکوهی دارد.

برداشت: سکوت کن و دهانت را باز نکن، ای خواجه! مانند غنچه‌ای که زیر سایه گل می‌خندد، تو نیز زیر لب نمی‌خندید.