غزل شمارهٔ ۱۳۴۶

برداشت: عمرم را صرف آرزوهای دل کرده‌ام و از نگرانی‌های دل دیگر اهمیتی نمی‌دهم.

برداشت: دل من که به عشق و آرزو مشغول است، برای به دست آوردن دل‌خواه من آماده و حاضراست، در حالی که من در گوشه‌ای نشسته‌ام و منتظر نتیجه این تلاش دل هستم.

برداشت: دل از حلقه‌ی دین فاصله می‌گیرد چرا که حلقه‌ی زلف خوبان، جای واقعی دل است.

برداشت: ای کاش گرد کسی بچرخم که دل را آرامش می‌بخشد؛ چه‌کسی می‌تواند فریاد من را از هیاهوی دل بشنود؟

برداشت: من خواب شب را بر خود ممنوع کردم تا در صبح، چهره محبوبم را ببینم.

برداشت: قومتی که از سجده به کمان می‌رسد، مثل کمانی است که به زیبایی و لطافت، قامت و احساسات دل را به نمایش می‌گذارد.

برداشت: آن جهان، نوری از قلبی پرشور و این دنیا، تنها یک قطره از اقیانوس آن دل بزرگ است.

برداشت: سکوت کن، تا آسمان به خواسته‌ات برساند، بی‌آنکه نیازی به گفتن باشد، دل ناله می‌کند و دردهایش را می‌فشارد.