غزل شمارهٔ ۱۳۴۴

برداشت: شتران سرشار از خوشحالی و شادابی‌اند، نگاه کن به رقص‌ و بازی این شتر مست که جستجو می‌کند برای یادگیری آداب، دانش و کارهای نیک.

برداشت: دانش ما از اوست و راه ما به سوی اوست. گرمای ما از نفس اوست، نه از آفتاب گرم کننده.

برداشت: این جمله به این معناست که حضور و نفس الهی، روح و جان انسان را زنده می‌کند. وقتی او نفس می‌کشد، باید آن را بپذیری و بدان که کار او به گونه‌ای است که سریعاً تحقق می‌یابد و هیچ چیزی نمی‌تواند آن را متوقف کند.

برداشت: ما در این مسیر هر روز بر زیبایی‌ها و گل‌های معطر پا می‌گذاریم و جلو می‌رویم. ما گروهی از انسان‌های سطحی نیستیم که به راحتی از کنار مشکلات بگذریم و بر آن‌ها پا بگذاریم.

برداشت: شتران وحلی در این آب و خاک وجود دارند و برای ما، که به جان و دل خود اهمیت می‌دهیم، این آب و گل هیچ ارزشی ندارد.

برداشت: شتر خداوند، فرزندش را به دعا و خواسته‌ی خوب به عنوان معجزه‌ای برای دین از فاصله‌ی کوه به سمتش فرستاد.

برداشت: توجه داشته باشید که ما حق داریم و اعتراض نکنید، زیرا ممکن است عواقب سختی برایتان به همراه داشته باشد.

برداشت: نرویم به سمت شرق و غرب، بلکه همیشه با قدم‌هایی استوار به سوی خورشید جاودان پیش می‌رویم.

برداشت: بیا بنشین و تکان بده سرت را و بگو بله، شمس تبریز به تو رازهای شعر غزل را نشان خواهد داد.