غزل شمارهٔ ۱۳۴۳

برداشت: صد هزاران نفر مانند ما در این دریای پرعمق احساسات غوطه‌ورند و نمی‌دانیم سرنوشتشان چه خواهد شد. ای دل، چقدر جفا کشیده‌ای!

برداشت: اگر به‌دنبال نجات هستی، هیچ امانی به تو داده نمی‌شود؛ آن بی‌رحم جان را از این گلوی دل به بالای آن می‌کشد.

برداشت: در هر نقطه‌ای، گروهی از مردم در حال صحبت هستند و گاه انبوهی از صدا به گوش می‌رسد. این صداها نشانه‌ای از هیجانات و احساسات درونی آنها هستند.

برداشت: دل مانند دریایی است که سرشار از احساسات و اندوه است، همچون کشتی نوح که در طوفان قرار دارد. در این دل، احساسات مانند امواج خون به سطح می‌آیند و گرما و تلاطم را به وجود می‌آورند.

برداشت: به شادی و شوق کسانی که در حال نوشیدن هستند بنگر و به نور خاموشی که در دل برخی وجود دارد توجه کن. همه در حال گشت و گذارند، به جز کسی که با دلش در مسیر درست حرکت کرده است.

برداشت: ای زیبا و دلربا، همچون ماه و ستاره محبوب، با آمدنت دلم را تسخیر کردی و همچون پرنده‌ای قهرمان، به قلبم نفوذ کردی.

برداشت: ای کسی که در دنیا با روحی پر از عشق و احساس سفر کردی، آیا راه و روشی را دیدی که شایسته‌ی آرزوهای دل باشد؟