غزل شمارهٔ ۱۳۴۱

برداشت: امروز به لطف خدا، این دل دیگر از دی (گذشته) بهتراست و امروز در این عشق حال و هوایی متفاوت دارد.

برداشت: زیر درخت گل، او در حال نوشیدن شراب است و تاثیر آن نوشیدن بر دلش سبب شده که حالت‌ها و احساساتش تغییر کند و دچار تزلزل شود.

برداشت: به دلیل عشق و محبت زیادی که به تو دارم، این نی به طور مداوم نالیده و نغمه سر داده است. صدای عشق من همچون شکر بر دل من اثر گذاشته و آن را شیرین کرده است.

برداشت: من به خاطر تو به هر کاری دست زدم و خودم را در بند تو می‌بینم؛ همان‌طور که کمر به دور تو پیچیده شده، دل من نیز به تو وابسته است.

برداشت: این بند به این معناست که وجود انسان به دقت و لطافت دریای شیرینی‌ها شبیه است و جسم ما مانند صدفی است که دلی گرانبها در درون خود دارد. این دل به نوعی مانند جواهر ارزشمندی است که در فضایی محافظت شده قرار دارد.

برداشت: زمانی که عشق تو باعث ویرانی خانه هر مؤمنی شد، هر لحظه این شورش در دل و بر بام وجودش نمایان است.

برداشت: شمس الحق تبریزی مانند خورشید درخشنده است و نور او بر دل‌ها تأثیر می‌گذارد، به گونه‌ای که دل را روشن و سرشار از زندگی می‌کند.