غزل شمارهٔ ۱۳۳۸

برداشت: دوستی و ماندگاری در زندگی، همواره در کنار هم قرار دارد. ای دل، با اطمینان به خودت و اعتقادت، به این حقیقت باور داشته باش که هر چیزی که در زندگی می‌یابی، واقعی و بی‌چون و چراست.

برداشت: در هر لحظه، به دلیلی، ممکن است سرنوشتمان تغییر کند. گاهی اوقات، به خاطر قدرت یا مقام، به منازلی می‌رسیم، اما هیچ‌کس نمی‌داند چه آینده‌ای در انتظار ماست. ای دل، مراقب باش!

برداشت: کجا می‌توانید باشید، ای صاحب دل، که دو روز در یک جا بمانید؟ وقتی که او (خداوند) از جانب دیگر عالم به شما نظر کند، دل شما سیراب می‌شود.

برداشت: وقتی از آسمان عبور کردی، دریا را که مملو از خون است دیدی. حالا به تماشای ماه بی‌همتا در شهری که هیچ مکان مشخصی ندارد، بپرداز ای دل.

برداشت: اگر کسی به چیزی علاقه‌مند باشد و دلش برای آن شوق و اشتیاق داشته باشد، زبان او هم می‌تواند بیانگر آن جذابیت باشد. ای دل، چقدر زیباست که جان و روح انسان پر از این شور و شوق باشد!

برداشت: نوری به طبیعت بخشیده‌ای و شریعت را هم داده‌ای. وقتی که ودیعه (امانت) را به آن حد برسانی، ای دل!

برداشت: شنیدی درباره شمس تبریزی و فکر کردی که او چیزی دارد که دل‌انگیز است، حالا می‌بینی که این موضوع برای تو روشن شده است، ای دل.