غزل شمارهٔ ۱۳۳۶

برداشت: شبی در دل خواستم سلامی عرض کنم و ناگهان صدایی آمد که پرسید کیستی. من پاسخ دادم که من خدمتگزار دل هستم.

برداشت: شعله‌ای از نور ماه از در شکاف وارد می‌شد و دل و چشمان رهگذران را روشن می‌کرد.

برداشت: موجی از نور بر دل نشسته بود و در آن کوچه‌ای که دل در آن قرار دارد، مثل کوزه‌ای پر از آفتاب و ماه، دل هم پر از احساسات و زیبایی‌ها شده بود.

برداشت: اگر عقل کل هم بخواهد به دل خدمت کند، در واقع گردن عقل را به دام دل می‌اندازد و بسیاری دیگر مانند او هم به همین سرنوشت دچار می‌شوند.

برداشت: رفته به آسمان و هیاهویی به پا کرده، مشغول به کار و سرگرمی مردم شده و ارتباط پیام دل را قطع کرده است.

برداشت: نور گرمی از جایگاه و مقام بلندش می‌تابد و روحی که در آستانه او نشسته، به بالای دل نگاه می‌کند.

برداشت: هیچ قلندری از انسان نیست، او به تو گفت که مختصر است. تمام آنچه بود، فقط نگاهی گذرا به سخنی در دل بود.

برداشت: تمام موجودات دنیا به واسطه عشق و محبت به حالت ناتوانی و بی‌زبانی درآمده‌اند و دل در دو مرحله از کمال و معرفت، به یقین می‌رسد که این مراحل نه تنها از فلک، بلکه از خود دل نیز نشأت می‌گیرند.