غزل شمارهٔ ۱۳۳۵

برداشت: در نیمه‌های شب صدایم را بلند کردم تا ببینم چه کسی در این خانه است. دل جواب داد که من هستم، زیرا با دیدن چهره‌ام، ماه و خورشید از عیب من شرمنده شدند.

برداشت: او گفت که این خانه پر از تصاویر و نقش‌هاست و من چرا گفتم این تصویر توست، ای چهره‌ات که باعث حسادت گُل‌هاست.

برداشت: سوال کرد که این تصویر چه معنایی دارد که پر از درد و خون دل است. من پاسخ دادم که این تصویر، منی است که دلbroken و در گل و لای گرفتار شده است.

برداشت: من گردن جانم را به عشق او تقدیم کردم، به نشانه‌ای از خطای عاشقانه است. تو هم خودت را از این گناه معاف کن.

برداشت: به من یک رشته پرهیاهو و مشکل داد و گفت که این را بکش تا من هم بکشم. هم خودت را بکش و هم دیگری را نحر کن.

برداشت: از آن خرگه جان که به سمت او می‌رفتم، بر افراشته بودم. وقتی دستم را به سمت او دراز کردم، او دستم را پس زد و گفت که دور شو.

برداشت: گفتم تو مثل فلانی ناراحت هستی. او جواب داد: من ناراحت نیستم، بلکه در حال اصلاح خودم هستم و این ناراحتی من ناشی از کینه و دشمنی نیست.

برداشت: هر کسی که به حریم من وارد شود، باید با او برخورد کنم، زیرا اینجا جای عشق است و جایی برای بی‌خودان نیست.

برداشت: خیر و نیکویی به دل و دین مردم در ظاهری مشخص است؛ به چشمانت نگاهی بینداز و ببین که حقیقت دل چگونه نمایان می‌شود.