غزل شمارهٔ ۱۳۳۱

برداشت: هر کس در عشق واقعی نیست، از نظر خداوند ارزشی ندارد و جز چوب و سنگ بر او مرهمی نیست.

برداشت: عشق از هر سنگی آب می‌گیرد و از آینه‌های زنگ‌زده عشق را شکل می‌دهد.

برداشت: بی‌ایمانی به جنگ پرداخته و ایمان به صلح روی آورده است. عشق با وجود این دوگانگی، آتش را در دل صلح و جنگ روشن کرده است.

برداشت: عشق، مانند دریا به عمق دل می‌رسد و می‌تواند تمامی جهان را در خود بگیرد، همان‌طور که نهنگ عظیم دریا را می‌بلعد.

برداشت: عشق مانند شیری است که نه فریب است و نه نیرنگ؛ گاهی محبت را مانند روباه و گاهی به‌زور و قدرت، مانند پلنگ، نشان می‌دهد.

برداشت: زمانی که عشق به کمک شتابان بیاید، روح از بدن کم‌نور و تنگ جدا می‌شود.

برداشت: عشق از ابتدا مملو از شگفتی است و عقل در آن گیج و سرگردان می‌شود، در حالی که روح انسان به حالت حیرت می‌رسد.

برداشت: دلم در تبریز است، ای باد، خواهش می‌کنم بی‌معطلی پیام ما را برسان.