غزل شمارهٔ ۱۳۳۰

برداشت: ای معشوق، بدون تاخیر شراب را بچرخان؛ چون وقت جشن و شادی و موسیقی است.

برداشت: این بزم، محفل روحانی و معنوی است و ساقی مظهر اسرار غیبی‌ست؛ شما می‌توانید عطر و بوی این فضا را حس کنید اما رنگ و شکل آن را نمی‌بینید.

برداشت: دل مانند صحرایی وسیع است و در آن یک قطره خون به مانند دشت بزرگی است که در یک گوشه کوچک و تنگ قرار دارد.

برداشت: در آن مهمانی مقدس، ابدال‌ها در حالت مستی به سر می‌برند، نه آن فرشته‌هایی که تحت تأثیر فرهنگ غربی قرار می‌گیرند.

برداشت: چه خردی در غرب، که دین را به شکل زنجیری در می‌آورد، مانند حلقه‌ای که بر درگاهی قرار گرفته و نمی‌تواند به درون راه یابد.

برداشت: این عقل مانند خشکی است و آن دریای عاطفه و احساسات است؛ اما از ترس خطرات، مانده است بیرون و به عمق احساسات و عواطف ورود نکرده است.

برداشت: به مستان مشروب فراوانی بده، زیرا که در آن مکان، درگیری و جنجالی وجود ندارد.

برداشت: آن‌ها جامی را در عالم پیش از خلق به نمایش گذاشتند که از نور خورشید پر شده و از آن شرم دارند.

برداشت: انگار تو بی‌دست و بی‌سلاحی، اما شیشه‌ای که در آن شراب دل‌انگیز وجود دارد را می‌بینی و شروع به نوشیدن می‌کنی.

برداشت: در نیمه شب، همه‌ی مردم در خواب عمیق و بی‌خبر از دنیا به سر می‌برند، گویی که تحت تأثیر می‌باشند و از شربت آب‌نوشی که ساقی به آنان داده، غافل‌اند.

برداشت: شتران مست و سرخوش در حال حرکت هستند و نمی‌دانند که افسارشان از کجا می‌آید و کنترلشان چگونه است. این نشان‌دهنده‌ی بی‌خبری آنها از وضعیتشان است.

برداشت: سکوت کن زیرا اکثر مردم در افکار خود غرقند و همه از نظر روحی ناآرام هستند، تو هم به این بی‌قراری دامن نزن.

برداشت: به طرز شجاعانه و قوی مانند شیر، در مسیر سیر و سلوک شمس تبریز حرکت کن و با پشتکار و قدرت مانند پلنگ به جلو برو.