غزل شمارهٔ ۱۳۲۹

برداشت: وقتی که دوری تو بر من چیره شد، انگار سنگی بر سرم فرود آمد و بعد از آن، به سمت من از هر سو سنگ بارید.

برداشت: هزاران مشکل و دردسر از دور و برم به سرم می‌ریزد، اما هیچ کدام از این‌ها به اندازه‌ی سنگی که از دست محبوبم بیفتد، ناراحت‌کننده نیست.

برداشت: عطر خوشی از عشق تو در دل دارم، اما فراق و دوری از تو بر من چیره شده و همچون سنگی بر شانس و روزگار من سنگینی می‌کند.

برداشت: می‌دانم اگر سنگی به دست تو بیفتد، می‌تواند به لعل تبدیل شود؛ پس خودت آن را آزمایش کن و ببین که با دستان خودت چه می‌توانی بسازی.

برداشت: اگر توجه و رحمت تو به کوه و سنگ بیفتد، آن‌ها نیز ارزشمند و گرانبها می‌شوند و در دنیا دیگر کسی نخواهد گفت که سنگ چیست.

برداشت: اگر سخاوت و generosity تو به حدی باشد که حتی کوه‌ها را هم نرم کند، آن‌گاه به افرادی که همواره خشک و بی‌احساس هستند، هیچ نفعی نمی‌رسد.

برداشت: اگر با نگاه لطف و رحمتت به این دنیا نگاهی بیندازی، در آن لحظه چنان جوی از عرق و خنکای آسمانی به راه می‌افتد که صدها رود بزرگ را به حرکت درآورد.

برداشت: اگر سنگی به آب حیات برسد، زنده می‌شود و بوی خوشی مانند مشک را از خود ساطع می‌کند، مانند آهو.

برداشت: به شفافیت و fragility این دل نگاه کن و بدان که از روی محبت، دل او به خاطر وصل تو جانش را می‌طلبد و حتی تحمل سنگینی را هم برای عشق تو دارد.

برداشت: سختی جدایی تو مانند عصای موسی است که با آن چشمانی اشکبار را به وجود آورد و هر دو سنگ سخت را نیز شکافت.

برداشت: در زندگی من، از احساسات تو یک مانع سخت وجود دارد که مانند آهن محکم است و به همین دلیل فرزندانی که از عشق و پیوند ما به وجود می‌آیند، مانند سنگ سفت و سخت خواهند بود.

برداشت: الان از دوری او بر دلم سنگین می‌زنم، اما بیایید و سنگی از تبریز برای من بیاورید.

برداشت: به خاطر اینکه بارها به سنگ تکیه کرده‌ام در تبریز، به هر طرف که نگاه کردم، نشانی از خودم را روی سنگ پیدا کرده‌ام.

برداشت: اگر به خاطر هوس او، به سوی من با خشم بیفتد، از هر تار مویم باید به حساب دلم سنگینی آن را تحمل کنم.

برداشت: اما به دلیل سخاوت بی‌نظیر شمس الدین، جایی نیست که خاک پایش را در آرزو و امید نجویم؛ حتی سنگ هم در انتظار اوست.

برداشت: خواسته‌ام این است که جانم فدای تو شود، حتی اگر همه به من تعرض کنند و به من سنگ بیندازند.