غزل شمارهٔ ۱۳۲۷

برداشت: هر چند که تاتارها باعث ویرانی و نابودی جهان شدند، اما گنج و ثروتی که تو داری نمی‌تواند دلیل ناراحتی تو باشد.

برداشت: جهان به هم ریخته و تو همچنان بر روی یارانی که شکست خورده‌اند، ایستاده‌ای. از کجا می‌توانی از این بی‌نظمی و نابسامانی شاد باشی؟

برداشت: آسمان از شوق و خوشحالی تو در طول روز و شب در حال چرخش است و زمین به خاطر ثروت و شادی تو حیرت‌زده و مشغول است.

برداشت: وظیفه تو به پایان رسید و نتوانستی راهی برای ورود پیدا کنی، به خاطر لطفی که داشتی و از روزنه‌ای که برای این کار ایجاد کردی، به چنین وضعیتی دچار شدی.

برداشت: شنیده‌ایم که پادشاهان برای تصرف و جنگیدن می‌روند، اما هرگز ندیده‌ایم که پادشاهان در میانه جنگ، بخشش و عطا کنند.

برداشت: از دل سنگی‌ات چشمه‌ای به جریان انداخته‌ای و می‌گویی ای دل غمگین، بیا تا هدیه بگیری.

برداشت: کنار و بوسه رومی بر چهره‌ات لازم است تا از دل که مانند آینه است، به عشق زنگ و غبار را دور کنی.

برداشت: این ارتباطی عجیب و پنهان است که میان موش و پلنگ وجود دارد. در واقع، نوعی وابستگی غیرملموس و ناشناخته‌ای بین آن‌ها برقرار است.

برداشت: سکوت کن تا دل تو به آرامش برسد. مانند نهنگ که توانایی دارد حجم زیادی از دنیا را یکجا در خود جای دهد، تو نیز می‌توانی تجربه‌های زندگی را به تمام وجودت جذب کنی.

برداشت: وقتی ما به سفر دل می‌رویم، مسیری هزار فرسنگی پیش رو داریم. اما زمانی که دل به همراه ما بیاید، دیگر فاصله‌ها چه اهمیتی دارند؟

برداشت: اگر شمس دین جویا که از بزرگان تبریز است وجود نداشته باشد، چرا باید غم عشق او به عنوان یک حسرت و مشکل، مورد توجه و مراقبت قرار گیرد؟