غزل شمارهٔ ۱۳۲۴

برداشت: از خواب بیدار شو و ساز را به دست بگیر، زیرا تو درگیر زیبایی و جاذبه‌ای مثل گل‌نرگسی هستی که تو را به خود جذب کرده است.

برداشت: خواجه در این سخن اشاره به نداشتن آرامش و صبر دارد و بیان می‌کند که این حالت‌ها از او دور و بی‌نصیب هستند. او نمی‌تواند به راحتی بخوابد و هیچ نام نیکو یا افتخاری هم به او داده نشده است. در واقع این بیان ناتوانی و عدم موفقیت او را نشان می‌دهد.

برداشت: دل خرد از هزاران خرقه رها شد و ادب از هزاران فرسنگ دور شد.

برداشت: فکر و احساس به شدت خشمگین هستند و ماه به خاطر حسادت در حال جنگ و جدال است.

برداشت: درباره‌ی جدایی و دوری از محبوب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این فاصله باعث شده است که دنیا برای او تنگ و نابسامان به نظر برسد. احساس فشار و تنگنا به دلیل فراق و جدایی است.

برداشت: ماه می‌گوید که تا چه زمانی می‌توانم بی‌تاب و بی‌نور خورشید بمانم؟ تا چه زمانی باید زیر تأثیر چرخش زمان و روزگار باقی بمانم؟

برداشت: بازار وجود آن‌قدر بی‌روح و خالی است که اگر سنگ بر سنگ بگذارند، هیچ فرقی نمی‌کند.

برداشت: ای عشق، تو با هزار نام زیبا در دل فرهنگ جاودانه‌ای حضور داری و هر فرهنگی را نه تنها با تو بل با نام تو شناخته می‌شود.

برداشت: وجودی بی شکل و شمایل، با هزاران فرم و جلوه در آمده است که می‌تواند به صورت یک ترک، یک رومی یا کسی از سرزمین زنگی نمایان شود.

برداشت: به خاطر درد و رنج خود، یک جام از شراب مخصوص خود بنوش یا از گل خود مقداری برمیدارم.

برداشت: به آرامی درب خنکای خود را دوباره بگشا، تا هزار رهبری بر آن سر به زمین بگذارند.

برداشت: تا زمانی که نوازندگان در دنیا موسیقی شاداب و مستانه‌ای را اجرا کنند و فضایی شاد ایجاد کنند.

برداشت: در این بیت گفته شده است که کسی که مست و سرمست است، از حرف‌ها و جدل‌های بیهوده رهایی می‌یابد و تا روز قیامت مانند زنبور عسل سرشار از نشاط و شادابی خواهد بود.