غزل شمارهٔ ۱۳۲۲

برداشت: سلام بر تو ای ظریفترین موجود در جهان، سلام بر تو ای تنها و غریب در این زمان.

برداشت: سلام تو آنقدر بزرگ است که نمی‌تواند در مرزهای آسمان جا بگیرد. سلام من به تو نیز در این وسعت معنایی اش، آسمان را در بر می‌گیرد.

برداشت: دیروز که گذشت، حالا به عقب برمی‌گردد و می‌گوید: آه، از هجرت و دوری‌ام، سلام بر تو!

برداشت: فردا، عشق تو را زودتر از من خبر می‌دهد و سلام و درودم را به تو می‌رساند.

برداشت: گوشی که در خفا قرار دارد کجاست تا صدای سلام و درود از دنیای پنهان را بشنود؟

برداشت: هر سلامی که می‌شنوی، مانند صدایی است که از سلام مخصوصی می‌آید.

برداشت: از این صدا گذر کن و به دنبالش برو تا در برابر کوه، سلام و درودی را به وضوح مشاهده کنی.

برداشت: من از روی غیرت و احساس نسبت به سلام تو، آن را پنهان می‌کنم تا دیگران از آن مطلع نشوند.

برداشت: وقتی که دهانم را بستم، سلامتی به سوی گلزار آمده و به من درود می‌فرستد.

برداشت: ای صلاح‌الدین، سلام بر تو که صلاح جهان در دستان توست و این سلام تا همیشه با تو باشد.