غزل شمارهٔ ۱۳۲۱

برداشت: آیا عشق و محبت تو در دل‌ها همچون سلام و احترامی است که به خدمتگزار خود می‌دهند؟ آیا برای دسترسی به این احساس ارزشمند، نیازی به هزینه‌ای نیست و به سادگی می‌توان به آن رسید؟

برداشت: آیا کسی که از هر طرف هزاران هزار جان و روان را می‌گیرد، به تو سلام می‌فرستد؟

برداشت: در هنگام خواندن آن نامه‌های پر از درد و رنج، سلام و احوالپرسی‌ات را از طرف این دوست و آشنا بخوان.

برداشت: تو در حرکت و زیبایی، به گونه‌ای که خورشید و ماه نیز به دنبال تو هستند تا از زیبایی‌ات شگفت‌زده شوند و به تو سلام بگویند.

برداشت: هر لحظه هزار چشم به خاک پای تو پیام می‌فرستند و می‌گویند: ای توتیا، سلام بر تو.

برداشت: تو از همه شنوا‌تر و تیزگوش‌تری، زیرا هر آنچه می‌گویی از غیب و از پیامبران برایت می‌رسد.

برداشت: سلام نباید بی‌احساس و سرد باشد، به‌ویژه از طرف شاهان، چرا که هر سلامی از آن‌ها با خود هزاران لباس و هدیه به همراه دارد.

برداشت: خداوند در شب معراج، به نور مطلق بر پیامبر، سلام و درود فرستاد.

برداشت: این بیت به زیبایی بر ابراز تعظیم و احترام به یک وجود بزرگ تأکید دارد. شاعر با اشاره به نور و شعف خاصی که از آن وجود ساطع می‌شود، سلام و احترام عمیق خود را نسبت به او ابراز می‌کند. گویا این سلام به نوعی نشان دهندهٔ مقام بلند و کبریایی شخص مورد نظر است. با این توصیف، شاعر لحظه‌ای را وصف می‌کند که در آن، عظمتی همراه با گرمی و محبت وجود دارد.

برداشت: دوست عزیز، از تو می‌خواهم که ابتدا با ما سلام و احوالپرسی کنی و سپس به ماجرایی که گذشته است گوش دهی.