غزل شمارهٔ ۱۳۱۷

برداشت: آن فرمانده جعلی را ببین که با اسب و زین سنگین و در پوشش زیبا، در حال حرکت است.

برداشت: کسی که مرگ را انکار می‌کند، می‌گوید که مرگ کجاست و در این حال، مرگ از هر طرف به او نزدیک می‌شود و او پر مدعا به خود می‌آید.

برداشت: او به خود می‌گوید: ای خر! آن همه فخر و بزرگی و آن موی بلند و آن تکبر و آن کینه‌ها را کجا بردی؟

برداشت: کجا هستند شاهدان و کجا شادی‌ها؟ تو بر تخت و تاج و کمالات خود بناز، اما در واقع، بالشت تو از خاک است و زندگی‌ات همچون نهالی زودگذر است.

برداشت: به دنبال حقیقت و راه درست برو و از ظواهر دنیوی فاصله بگیر تا در نهایت به زندگی جاودانی دست یابی، بدون نیاز به قواعد و آداب خاص.

برداشت: مکن بی‌حیات این زندگی را، و نگذار این نان به گندگی و بی فایده تبدیل شود. ای کسی که تو این حال را در حال تنهایی به من ریختی.

برداشت: ما برای سفر بسته‌امان را آماده کرده‌ایم، ای جان، بشکن و از این خودپسندی رها شو.

برداشت: وقتی که دیدگاه تو الهی و خدایی شد، باید به دیگران خدمت کنی و مردانه عمل کنی. اما اگر رنج و مشکلات را دیدی، نباید در چهره‌ات ناراحتی و چین و چروک نمایان شود.

برداشت: این شعر به نوعی تمسخر و انتقاد از کسانی اشاره دارد که فقط به حرف‌زدن و بحث‌های بی‌فایده مشغول‌اند. نویسنده از خود می‌پرسد تا کی باید به این سخن‌وری‌های بی‌محتوا ادامه داد و به سخره زدن این رفتارها می‌پردازد.

برداشت: شمس الحق تبریزی همانند آب حیات برای توست و این آب را نمی‌توان جز از چشمان اشک‌آلود پیدا کرد.