غزل شمارهٔ ۱۳۱۶

برداشت: ای زیبای دل‌ربا، با موهای زیبا و خال سیاهم، ای دل‌نواز و ای خشمگین، تو که در زنجیر عشق گرفتار شده‌ای.

برداشت: با مرگ، آن زلف و پیچک دیگر به کجا خواهد رفت و آن پر و بال هم به کجا خواهند رفت؟

برداشت: ای دل لطیف و حساس، به یاد داشته باش که روزی که از زرک و مالک جدا می‌شوی، چه احساسی خواهی داشت.

برداشت: شکسته و ناامید نباش، چرا غمگین هستی؟ دل تو باید مانند دل میمک (شیرین و باطراوت) و قامتت باید همچون قامت دالک (استوار و زیبا) باشد.

برداشت: ای رستم بزرگ، از زال چرا می‌ترسی؟ خدایا، او را از این ننگ رهایی ببخش.

برداشت: دیشب در خواب تو را دیدم و چنان به نظر می‌رسیدی که در حال گردش بر آسمان‌ها بودی و خوشحال و سرمست بودی.

برداشت: تو در حال گشت و گذار بودی و به من می‌گفتی ای زیبای دل‌انگیز، به من نگاه کن. من در حالتی سرمست و آزاد هستم، از بدبختی‌ها و خوشبختی‌ها دور شده‌ام.

برداشت: یک درویش در حال نوشیدن شراب غم‌هایش را فراموش کرده و با شجاعت به خدمت آن مهروی زیبا می‌رود و به راهی که پیش رویش است ادامه می‌دهد.

برداشت: از سرنوشت و اخترشناسی زحل حرف نزنید. بگذارید منجم به کار خودش ادامه دهد و به آسمان و ستاره‌ها بپردازد.

برداشت: من لباس زهد و تقوا دارم که مانند لعل و گوهر ارزشمند است، اما چگونه می‌توانم این لباس را بپوشم در کنار این لباس‌های ساده و بی‌ارزش؟

برداشت: با دوست عربی‌ام گفتم به چشمان غمزده‌ام نگاه کن، او زیر لب می‌گفت: "من را فریب نده."

برداشت: من هر روز رازهای بسیاری را در دل خود می‌پروراندم و با خود می‌گفتم که با لبخندی ظاهری وضعیت تو را می‌پرسم و نگران احوال تو نیستم.

برداشت: سکوت کن و نگاه کن به پادشاه، چون تو دیگر نمی‌توانی مانند بلبل آواز بخوانی و در این دنیای پرآشوب در انتظار نجات نباش.