غزل شمارهٔ ۱۳۱۵

برداشت: اشک‌های زلال و قیمتی همچون یاقوت از چشمانم جاری شد. اکنون، عشق بی‌نام و نشان من را به علامتی آشکار رسانده است.

برداشت: بنگر به رنگ‌های معشوقان و مشتاقان، که این دو رنگ زیبا از روح بی‌رنگ جان به وجود آمده‌اند.

برداشت: هر لحظه آسمان به زمین رنگ‌های مختلفی می‌دهد، اما حالا زمین رنگ آسمان را ندارد.

برداشت: اصل و بنیان هر چیز، خالی از رنگ و نقش و الفاظ است. در حقیقت، آنچه که به نظر می‌رسد، در عمق خود از وجود این ظواهر خالی است.

برداشت: در عشق، تو هم عاشق هستی و هم معشوق. هر دو در جستجوی یکدیگرند، اما تو برتر از هر دو هستی. اکنون به خاطر حسادت دیگران، جایگاه تو بیشتر نمایان می‌شود.

برداشت: تو مانند مشک آب هستی که به خاطر جاذبه‌ات همه را به خود جذب می‌کنی. به همین دلیل، کسانی که از تو دورند، از شوق و عشق به تو دچار سکوت و ناله می‌شوند.

برداشت: در صبح زود، صدای ناله‌ی پرندگان به ما خبر می‌دهد که جهان در سکوتی عمیق است و در دل این سکوت، نشانه‌ای از اندوه و ناراحتی وجود دارد.

برداشت: اگر از شادی او به شوق آمده‌ای، پس چرا از دوری او شکایت می‌کنی؟ تو در ادعای انکار او هستی، اما هزاران ترجمه و نشانه از عشق و محبت او وجود دارد.

برداشت: اگر تو شکار یار خود نیستی، پس بی‌قراری‌ات به چه دلیل است؟ زمانی که آسیا در حال چرخیدن است، بدان که این آب روان کنونی به این حال دلالت دارد.

برداشت: جانم به من می‌گوید که ساکت باش و اذیتم نکن. من در سکوت زندگی می‌کنم و خود را از وابستگی‌ها آزاد کرده‌ام، بنابراین اجازه بده بگویم.