غزل شمارهٔ ۱۳۱۱

برداشت: دوباره عشق، مانند پرنده‌ای افسانه‌ای از کوه قاف ظهور کرد و صدای ناله و فریاد عشق از دل برخواست.

برداشت: عشق بار دیگر خود را به نمایش گذاشت و همچون نهنگ عظیم‌الجثه‌ای به راه افتاد تا قایق کوچک عقل را در دریای وسیع عشق غرق کند.

برداشت: فقر در دل‌های پاک، مانند سینه‌ای وسیع است که عشق در آن جای دارد. در اینجا به زیبایی و وسعت دل‌های پاک اشاره می‌شود که به عشق و احساسات عمیق مربوط می‌شود. فقر در این معنا به نوعی خلوص و سادگی اتلاق می‌شود که به قلب‌ها عمق بیشتری می‌بخشد.

برداشت: مرغ دل عاشقان به تازگی بال و پر گشوده تا از قفس سینه‌اش فضای وسیع عشق را تجربه کند.

برداشت: هر لحظه برای دوستانم فدا می‌شود، زیرا عشق به محبوب است که جان و دل را سرشار می‌کند.

برداشت: فتنه، نشانه عقل بود که از میان رفت و کنار رفت. حالا هر طرف را که نگاه کنی، فتنه‌ای در عشق دیده می‌شود.

برداشت: عقل به شعله‌ای نگاه کرد و گفت که این شعله نشان عشق است، اما عشق را فقط کسی می‌تواند ببیند که چشمش به زیبایی‌های عشق باز باشد.

برداشت: عشق با صدای بلندی به منفذی کوچک فریاد زد: ای دل، بالا برو و به زیبایی‌های عشق نگاه کن.

برداشت: به تماشای نور شمس، پادشاه دین تبریزی بنشین و شادی را در جان‌های پاک و دل‌های عاشق تماشا کن.