غزل شمارهٔ ۱۳۱۰

برداشت: ای سخنگوی الهی و ای بینای حقایق، در این دریاچه پرآتش، تو درمانده‌گان را نجات می‌دهی.

برداشت: تو از قدیم الایام یک شخصیت بی‌نظیر هستی، و جان من را از خطر وابستگی‌ها و علاقه‌ها نجات می‌دهی.

برداشت: در مسیر فدا کردن جان‌ها، تو شکارچی بزرگی هستی، افسوس که از میان این شکارچیان، هیچ‌کس لایق این جان‌باختن نیست.

برداشت: هیچ مخلوقی نمی‌تواند از عشق تو بی‌خبر باشد. ای عاشق زیبایی‌ات، تو خود نور عظمت خالق هستی.

برداشت: به نظر می‌رسد که من چاره‌ای ندارم جز اینکه به عشق این شکار جالب بپردازم. من دچار عشق شده‌ام و به شدت دردمندم؛ تو ای طبیب ماهر، کمکم کن.

برداشت: لطف تو باعث شد که جلو بیایم و قهر تو باعث شد که بروم. اکنون ما را به یکی خبر کن که کدامیک از این دو راستگو است.

برداشت: ای خورشید جان‌ها و نور حقیقت، هر ذره از تابش تو جان نازک و گویای ماست.