غزل شمارهٔ ۱۳۰۹

برداشت: ای جهان، خوشبختی و دلگرمی تو به خاطر عشق است. خداوند هر کاری می‌خواهد انجام می‌دهد و این عشق بر زندگی ما چیره است.

برداشت: ای شادی و ای وفاداری در سختی‌های عشق، چه خوب و خوشبخت است سرنوشت عشق.

برداشت: ای جان، دیدن عشق از جان هم گران‌بهاتر است، و عشق من از زندگی و سرنوشت هم بالاتر است.

برداشت: زمانی که از خلوص و تظاهر جدا شدم، روح من به عشق و محبت واقعی خوش آمد.

برداشت: اگر آفتاب به خاطر ضعف و ناتوانی‌اش به دور خود بچرخد، این تغییر مکان تأثیری در خوشبختی و سرنوشت عشق ندارد.

برداشت: مردم می‌گویند در پایان، محمود خوش‌اقبال است، زیرا سرانجام عشق به ما روی آورده است.

برداشت: من سکوت کرده‌ام چون دل مردم گواهی بر عشق را با پروازش نشان می‌دهد.

برداشت: دعا کردن برای رسیدن به رفاه و خوشبختی نمی‌تواند در یک درخواست ساده یا محدود جای بگیرد؛ زیرا این نعمت‌ها و کامیابی‌های عشقی بسیار بزرگ‌تر از آن‌اند که در یک دعا گنجانده شوند.

برداشت: در اینجا وحدت عشق وجود دارد و هیچ چیزی مانند دوستی، خودِ تو، عشق، یا شانس و اقبال وجود ندارد. همه چیز در اینجا به عشق واحدی تعلق دارد.