غزل شمارهٔ ۱۳۰۸

برداشت: اگر دلی غمگین و مست از عشق باشد، در آن حال به یاری عشق، نوشیدنی دلربا و خوش‌عطر از ساقی می‌رسد.

برداشت: اگر صدای طبل شادی لشکر عاشقان به گوش برسد، مژده می‌دهند که پیروزی و شادی در مسیر عشق به دست آمده است.

برداشت: عاشق با وجود تلخی‌های عشق، از عشق و زیبایی‌های آن لذت می‌برد. هر لحظه از عشق مانند شکر شیرین است که از دل نی‌ها می‌جوشد، و تلخی‌های عشق را به شیرینی تبدیل می‌کند.

برداشت: در یک زمان، ابرهایی می‌آیند که ماه را بپوشانند، اما در همین حال، با درخشش خود عشق را در وجود انسان زنده می‌کنند.

برداشت: در دل بیابان داغ و پر از سنگ‌ریزه‌ها، صدای رعد را از شلوغی عاشقانی می‌شنوی که در جستجوی معشوق هستند.

برداشت: ای ساقی، برای نجات جانت، کمی از می را برای مردم بریز یا اینکه ندایی به سمت عشق و زیبایی بفرست.

برداشت: اگر شمس تبریز بخواهد، می‌تواند از کلاه خود که نشانی از عشق الهی است، قبه‌های عظیمی بسازد که در آن لحظه از دریای عشق برخیزد.