غزل شمارهٔ ۱۳۰۷

برداشت: ای همدم و تسکین‌دهنده عاشق، تو روشنی چشم و محبوب دل منی.

برداشت: ای تو دارویی که جسم ضعیف عاشق را فربه و سالم می‌کند.

برداشت: ای عشق و قدرت تو، دل و آرامش عاشق را از او گرفته‌ای.

برداشت: ای خیال، تو پیامبری برای یادآوری عشق و محبت هستی.

برداشت: هر کس که مسئولیت و عهده‌داری را به گردن او نگذاری، چگونه می‌تواند مشکلات و دشواری‌های عاشق را درک کند؟

برداشت: ناله‌ها و گریه‌های سوزناک عاشق، ناشی از کشش و جاذبه تو است.

برداشت: آموزش و راهنمایی تو موجب می‌شود که عشق و هنرمندی عاشقانه به وجود بیاید.

برداشت: روشی که تو در نشان دادن خود داری، باعث می‌شود عاشق به سوی تو حرکت کند و راه را به سادگی بپیماید.

برداشت: تو دل‌گشای عاشق هستی و نصیحت تو مانند گوشواره‌ای برای اوست.

برداشت: مدت زیادی است که عشق در دل عاشق بیدار است و خواب شب را در چشمان او باقی نگذاشته است.

برداشت: زمانی است که شور و اشتیاق برای غذا از معده عاشق تمام شده است.

برداشت: مدت زیادی است که زعفران از چهره لاله‌زار عاشق، جلوه‌گری نمی‌کند.

برداشت: مدت زیادی است که به خاطر عشق، اشک‌های خود را به دریا ریخته‌ای و دیگر نتوانسته‌ای از عشق دور شوی.

برداشت: اگر تو راه‌گشا و دلدار عاشق باشی، چه ضرری به حال عاشق می‌رسد؟

برداشت: اگر تو قصد داری که عشق را با ارزش بدانید، حتی به اندازه یک دانه، باید همه گنج‌های خود را به عشق نثار کنی.

برداشت: ای دلبر، در حضور خداوند، تو زینت و سربلندی عاشق هستی.

برداشت: اگر تو نبودی، افلاک و جهان به وجود نمی‌آمدند. عشق بدون تو، چرخش خود را از دست می‌دهد.

برداشت: بس کن که مهربانی و توجه او برای عاشق کافی است، نیازی به دلیل و صحبت نیست.