غزل شمارهٔ ۱۳۰۶

برداشت: بیا، بیا که تو در میدان نبرد مثل شیر قوی هستی. از دشت برو بیرون و صفوف دشمن را بشکن.

برداشت: برای تو هر آنچه بگویند، حقیقتی بیش نیست و هر سخنی که درباره تو مطرح شود، کاملاً راست و بدون اغراق است.

برداشت: عجب است که چشمانم، که به سلطنت تو خیره شده، حالا تصویر دیگری را می‌بیند در حالی که تو به عنوان پادشاه، در اطراف حضور داری.

برداشت: تو به مقامی که برسانده‌ای آگاه هستی و از آنچه گفتم بیشتر می‌دانی، اما چشمم از جدایی تار و کدر است.

برداشت: تابش چهره‌ی او هرگز پنهان نمی‌شود، بنابراین تو باید با غیرت پرده‌ها را ببافی.

برداشت: تو زیبایی‌های دلربا داری، اما آیا می‌دانی که آتش عشق من چگونه می‌تواند از صفات تو رهایی یابد؟

برداشت: عاشقان برای عشق خود جان‌هایشان را فدای محبوب کردند، و من نیز جانم را فدای او کرده‌ام و برای او به میدان آمده‌ام.

برداشت: هرچند که کعبه برای من نماد باور و محبت است، اما جانم برای جستجوی عشق و حقیقت باید بارها به دور آن بگردد.

برداشت: به خاطر غم‌هایم رازهایم را مانند جنینی که در شکم مادر است، به سکوت گرفته‌ام. کودکان درون رحم از ناف مادر غذا می‌خورند و من هم در این حالت تنها به درون خود فکر می‌کنم.

برداشت: تو عقل و خرد را در بالاترین مرتبه خود داری، و من همچون مستی هستم که تحت تأثیر تو می‌رقصد و اشتباهات من ناشی از همین تاثیر است. بنابراین، اشتباهات من به خاطر حال مستی‌ام، از دید عقل تو قابل بخشش است.

برداشت: حالا من به شدت خمار و بی‌تاب هستم و برای رفع این حالت نیاز به مقدار زیادی شراب دارم، اما هیچ‌کدام از اینها برای رسیدن به حال و هوای تو کافی نیست.

برداشت: جز به عشق تو، در هیچ‌جا جایی برای من وجود ندارد، چون مکان واقعی عشق همان قاف است که سیمرغ در آنجا می‌باشد.

برداشت: من عاشق خودم نیستم، اما بوی تو مرا مجذوب می‌کند. وقتی از غم تو دم می‌زنم، از این حال و هوا به وجد می‌آیم.

برداشت: جز تو هیچ کس نمی‌تواند مرا به هم پیوند دهد، حتی اگر هزار نفر سوره‌ای را بخوانند.

برداشت: من عاشق چهره تو هستم و به خاطر تو همه چیز را فراموش کرده‌ام، زیرا هیچ چیزی نمی‌تواند مرا از شنیدن داستان‌های گذشتگان بازدارد.

برداشت: من آن کمانچه‌ای هستم که شمس تبریزی آن را ساخته و آتش عشق او در کارگاه این سازنده شعله‌ور شده است.