غزل شمارهٔ ۱۳۰۵

برداشت: در این بیت، شاعر به نوعی از عشق و ارادت عمیق خود به معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که جان‌ها و دل‌ها در دور معشوق می‌چرخند، مانند طواف در اطراف کعبه. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که او از هیچ چیز در کنار معشوق خود باکی ندارد و حتی در خراب‌ترین وضعیت‌ها، عشق او آنقدر برایش ارزشمند است که به دور معشوق می‌چرخد.

برداشت: من هیچ کاری جز این ندارم و هیچ شغلی جز این انجام نمی‌دهم، مانند فلک که همیشه در حال چرخش است، روز و شب مشغول طواف هستم.

برداشت: هیچ یاری بهتر از این وجود ندارد و هیچ کاری خوشایندتر از این نیست که در برابر محبوبم سجده کنم و دور او بچرخم.

برداشت: من لباس سفر به حج را پوشیدم تا در آنجا آرامش پیدا کنم، اما عرب لباس مرا برداشت و آرامشم را نیز از من گرفت.

برداشت: تشنه در خواب به چشمه و حوض و ظرف آب نگاه می‌کند، ولی من که به وصالت عطش دارم، چگونه می‌توانم از دور تو بگردم و تو را ترک کنم؟

برداشت: زمانی که به خضوع و سجده می‌روم، با تمام وجودم بر کعبه که شفیع من است، می‌افزايم و وقتی به دور آن طواف می‌کنم.

برداشت: آدم عاقل و متفکر ممکن است چندین بار دور کعبه بچرخد و همه چیز را حساب کند، اما من که دیوانه‌ام، این حساب و کتاب‌ها برایم مهم نیست و فقط به عشق خداوند می‌چرخم.

برداشت: به گل گفتم که چرا خار کنار توست؟ گفت خار بسیار دور من می‌چرخد و برای من احترام می‌گذارد.

برداشت: گفت به آتش که نباید به تو نزدیک شود و دود از تو برنخیزد، سپس به من گفت که بیستم تا شعله‌ام دور خود بچرخد.

برداشت: عشق مرا ستایش می‌کند، زیرا هر شب مانند ماه بر سر و روی من می‌تابد و گرد و غبارم را دور می‌زند.

برداشت: مانند آسمان که بر زمین سجده می‌کند، من هم به حالت خضوع بر خاک می‌افتم. مانند گلابی که دور گردی خم می‌چرخد، من نیز به دور خمار خود می‌گردم.

برداشت: عجبی ندارد که من اکنون به دنبال شکار بروم، زیرا حیوان شکار به دور من می‌چرخد و من را دنبال می‌کند.

برداشت: چهار طبیعت را همانند چهار گردن باربر بدان و همچون جنازه، بر سر این چهار دایره (طبیعت) نچرخ.

برداشت: در این دیار، نشانه‌هایی از محبوب وجود دارد، وگرنه این سرزمین تیره و تار را نمی‌گردیدم.

برداشت: عاشق، به خاطر محبت و اشتیاقش به من، به شدت تحت تاثیر قرار گرفته است. اگر او نبود، من در این مسیر پرخطر و پرهیجان نمی‌بودم.

برداشت: من در زمره درختان بلند و سرسبز هستم که در فصل خزان هم سرزنده و شاداب هستم، در حالی که درختان دیگر مانند علف‌ها برایم گرد و غبار فصل بهار را می‌چرخند.

برداشت: قضا و تقدیر گاهی به ما حمله می‌کند، پس تو هم در برابر آن، نیاز به پناه و حفاظ داری تا به دور من نگردی و به حریمم وارد نشوی.

برداشت: ای غم، وجود من را مثل خرده‌خاک بساز، تا بتوانم مانند گرد، به دور تو بچرخم و در میانت طواف کنم.

برداشت: سکوت کن و مانند ماهی‌ها در آب خاموش باش تا بر سر تو مانند بازتاب نور در آب تاب نهایی نداشته باشد.