غزل شمارهٔ ۱۳۰۴

برداشت: من نباید مشروبات الکلی بنوشم، چون از درد آزاد نیستم و اکنون زمان جنگ است و تشنگی من به خون خودم بیشتر از هر چیز دیگری است.

برداشت: شمشیر تیزت را از غلاف بیرون بیاور و خون حسودان را بریز. تا وقتی که گردن بی‌سر خود را در دور خود بگردانی و بر آن بگردی.

برداشت: در اینجا شاعر به ماجرای جنگ و خون‌ریزی اشاره می‌کند. او می‌خواهد بگوید که با وجود تلاش و از خودگذشتگی، هنوز خون‌ها و جان‌هایی که از انسان‌ها گرفته شده است، شكل و وضع زمین را تغییر نمی‌دهند. گویا این جنگ و کشتار همچنان ادامه دارد و چیزی جز ویرانی و درد برای بشریت به ارمغان نیاورده است.

برداشت: اگر تو از دل من باخبر باشی، دهنم را مسدود نکن. وگرنه دلم می‌شکافد و از آن شکاف، خون خواهد رفت.

برداشت: به صدا و هیاهو توجه نکن و از ترس و اضطراب دوری کن؛ زیرا سلطنت و قهرمانی در چنین دنیایی که همه چیز مصنوعی و ساخته شده است، وجود ندارد.

برداشت: در دل آتش می‌روم و خودم به آتش تبدیل می‌شوم، همان‌طور که جان کبریت را برای برش چه چیزی از آن حذف کردند.

برداشت: آتش نشانه‌ای از احساسات و برآشفتگی‌های ماست و در عین حال، این اشتیاق و تنگناهایی که برای ما به وجود می‌آورد، نشان‌دهنده‌ی وابستگی‌مان به هم است. وقتی که این تفاوت‌ها و جدایی‌ها از بین برود، ما به یک وحدت و هم‌دلی خواهیم رسید.

برداشت: چرا چک چک و دود وجود دارد؟ زیرا در اینجا دو رنگی و دوگانگی در کار است. وقتی هیزم وجود ندارد، چک چک و دود هم نخواهد بود و این فقط ادعا و فسانه است.

برداشت: اگرچه به شدت تلاش کند و در حال سوختن باشد، هنوز قلبش تشنه و روحش در جستجوی وصال و آرامش است.

برداشت: آتش به هیزم می‌گوید که تو سیاه و سوخته‌ای، اما هیزم پاسخ می‌دهد که من بی‌گناه و معاف هستم.

برداشت: این بیت اشاره دارد به یک حالت و وضعیتی که فرد میان دو دوست یا یار خود قرار دارد و در حالی که به اعتکاف و دوری از دنیای بیرون مشغول است، به معنای باطنی و عمیقی از ارتباط با آن دو یار نیز پرداخته است. این وضعیت تلویحاً به زهد و انزوا در کنار دوستی و ارتباط واقعی اشاره می‌کند.

برداشت: همچو مسلمان بی‌خانمان، نه به سوی مردم راهی دارد و نه به سوی پادشاه. او در گوشه‌ای تنها و بی‌خبر از زندگی دیگران، مانند سجاف (پارچه‌ای که در گوشه‌های فرش دوخته می‌شود) قرار دارد.

برداشت: پرنده‌ای mythical به نام عنقا وجود دارد که در آسمان و میان سایر پرندگان برتری دارد. او در جستجوی راهی برای پرواز به آسمان است، اما هیچ مسیری برای او وجود ندارد و در نتیجه، در قله کوهی به نام قاف باقی مانده است.

برداشت: با تو چه باید بگویم وقتی تو به خاطر غم نان در وضعیتی سخت و تنگنا قرار داری، حالتی که به نوعی از بی‌حوصلگی و نگرانی شبیه است.

برداشت: برو و با شدت بر سنگ آن گلابی بکوب، تا زمانی که نتوانم آب را بکشید و به میزان آن اعتراف نکنم.

برداشت: من از شغل سقا بودن دست می‌کشم و به عمق دریا می‌روم. دور از درگیری‌ها و اختلافات، بی‌خبر از هرگونه اعتراف و معذرت‌خواهی زندگی می‌کنم.

برداشت: مانند روح‌های پاک و خاموشی که در زیر خاک مدفون هستند، جسمشان مانند عروس در خاک است و بر آن همچون لحافی پوشیده شده است.