غزل شمارهٔ ۱۳۰۳

برداشت: اگر تو با دل تنگ و ناراحت پیش ما بیایی، بهتر است زودتر بروی، ای دوست، چون از چهره‌ی عبوس تو، دل آرام و لطیف من ناراحت می‌شود.

برداشت: اگرچه بخواهی خود را پنهان کنی و انکار کنی، اما دشمنی‌ها به وضوح بر چهره‌ات نمایان می‌شود.

برداشت: روز، گردنبند زیبایی است که بر گردن داماد آویخته شده و نشان دهنده زیبایی اوست، به گونه‌ای که نامش را به یاد رومیان می‌اندازد.

برداشت: وقتی که خداوند شمس دین به چنگ می‌زند، دوستش کجا است؟ و اگر بر اسب فضل بنشیند، چه کسی در کنار او قرار دارد؟

برداشت: هر دو جهان، مانند یک ظرف پر از آش، در مهمانی شمس‌الدین در کنار هم قرار دارند و بر روی آن یک تکه نان گذاشته شده است.

برداشت: این بیت به این معناست که نان و غذا و کاسه‌ای که صدقه داده می‌شود، نمایانگر ارزش و احترام شهر تبریز است و به عظمت و مرتبه بالای این شهر اشاره دارد.