غزل شمارهٔ ۱۳۰۰

برداشت: عیسی مانند زاغی است که به دنبال خوراکی می‌گردد و از دانه‌های کنجد بهره می‌برد. به نوعی اشاره دارد که او در جستجوی چیزهایی کوچک و ساده است تا سیر شود.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی خر همه‌ی کنجد را می‌خورد، دیگر چه نیازی به روغن‌کشی برای چراغ است. به عبارت دیگر، وقتی منبع اصلی یا ماده‌ی اولیه از بین برود، دیگر تهیه‌ی محصولات مربوطه فایده‌ای نخواهد داشت.

برداشت: وقتی خورشید به سمت عقرب حرکت کرد، جهان در تاریکی فرو رفت و آسمان پر از ابر شد.

برداشت: ای خورشید، به جایی بازگرد که آثار خزان و زمستان بر سرزمین احساس می‌شود و رد داغی از خود به جای گذاشته است.

برداشت: ای آفتاب، تو در حال حرکت و سفر خود، جان و زندگی را به زمین می‌بخشی و باعث سرسبزی و شادی باغ‌ها می‌شوی.

برداشت: ای آفتاب، وقتی که دل دی را بشکنی، بهار با گرمای خود به وجود می‌آید.

برداشت: ای آفتاب، نور تو باید بخشیده شود، همان‌طور که این خورشید پیام خود را به ما می‌رساند.

برداشت: احمد به خاطر دیدن تو، صد هزار آفتاب را دیده است، زیرا تو برایش بسیار درخشان و بی‌نظیر هستی.

برداشت: به دلیل مشاهده زیبایی‌های زندگی و تاثیر آن بر روح و جان، او دیگر به دور پایه حوض نمی‌چرخید.

برداشت: من آفتاب تو را از آنچه در دل دارم می‌خوانم، چرا که وجود تو برای من محدودیت‌هایی دارد.

برداشت: وقتی خبر خوش تو مانند بهار به زمین می‌افتد، نشاط و شادی در مراسم و مجالس آغاز می‌شود.

برداشت: مستان در باغ گل و شکوفه در حال شادابی و آزادی هستند و زمین پر از نشانه‌های زندگی و نشاط است.

برداشت: حله‌بافان، لباس‌هایی زیبا می‌سازند که از دنیای غیب الهام گرفته شده‌اند و هنوز هیچ نشانه‌ای از آن‌ها وجود ندارد.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند تو را بی‌کار و غافل بگذارد، چرا که خداوند خود همیشه مشغول است و هیچ‌گاه بی‌کار نمی‌شود.

برداشت: در اینجا به تعدد زیاد افرادی که در کار ساخت و ساز و بنا هستند اشاره می‌شود، اما در میان آن‌ها فقط یک نفر وجود دارد که به‌خاطر هنر و مهارتش در رنگ‌آمیزی و زیبایی شناخته می‌شود. این تصویر به اهمیت و ارزش فردیت و تخصص در در میان جمعیت و کارهای گروهی اشاره دارد.

برداشت: این بیت به این معناست که طبع و ذائقه نغزها و چیزهای زیبا از او ناشی می‌شود و او به نوعی توانایی درمان و بهبود پوست‌ها را دارد. به عبارت دیگر، فرد یا موجودی که در این بیت اشاره شده، خاصیتی دارد که می‌تواند زیبایی و لطافت را ایجاد کند و همچنین به بهبود و درمان اشیاء یا موجودات آسیب‌دیده کمک کند.

برداشت: لعل‌ها با درخشندگی خود، مانند جواهراتی هستند که با مهارت و دقت صیقل داده شده‌اند و برای نقره و طلا نیز وجود یک هنرمند ماهر ضروری است تا به زیبایی آن‌ها بیفزاید.

برداشت: پرندگان باطنی خود متفاوت از هم هستند و سخن گفتن احساساتشان مانند صدای کلاغ است.

برداشت: به خاطر اینکه آن شخص همیشه همراه بلبل‌ها نیست، از باغ و دشت دور است و از لذت‌های طبیعی خارج شده است.