غزل شمارهٔ ۱۲۹۹

برداشت: می‌گویند عشق وفا ندارد، اما این دروغ است؛ چون شب نیست که صبح تو را از یاد ببرد.

برداشت: می‌گویند برای عشق تو خودت را به چه زحمت می‌اندازی، زیرا بعد از پایان عمر جسمانی، هیچ بقایی وجود ندارد و این یک دروغ است.

برداشت: می‌گویند گریه و اشک تو در عشق بی‌فایده است، چراکه اگر چشمی بسته شود، دیگر دیداری وجود نخواهد داشت و این دروغ است.

برداشت: می‌گویند وقتی که از دشواری‌های زمانه رهایی یافتیم، این کار سبب می‌شود که جان ما دیگر در این دنیای دروغین نباشد.

برداشت: می‌گویند کسانی که از خیال و تصور خود جدا نشده‌اند، به تمام داستان‌های انبیا که در واقع دروغ است، باور دارند.

برداشت: می‌گویند افرادی که راه درست را نرفته‌اند، راهی ندارند. اما من به خداوند اعتقاد دارم و این سخن را دروغ می‌دانم.

برداشت: می‌گویند کسی که به راستی اسرار دل و رازهای نهان را می‌داند، هرگز حقیقت را به مخلوق نخواهد گفت و او را به دروغ نخواند.

برداشت: می‌گویند که راز دل انسان را نمی‌توان فاش کرد و از محبت او هم نمی‌توان به آسمان رسید.

برداشت: می‌گویند کسی که ذاتش از خاک است و در طبیعتش این دنیا را دارد، هرگز نمی‌تواند با حقایق والا و آسمانی آشنا شود. این سخن نادرست است.

برداشت: می‌گویند که روح پاک از این خانه مادی پرواز نمی‌کند، مگر با عشق، و اگر بگوید که می‌تواند، دروغ می‌گوید.

برداشت: می‌گویند که هر فردی در زندگی‌اش ممکن است بد و خوب داشته باشد، اما واقعیت این است که تنها آفتاب حقیقت می‌تواند به او پاداش بدهد و نه وعده‌های دروغین.

برداشت: سکوت کن و اگر کسی به تو گفت که حرف فقط صدایی است، بدان که بیان کردن دروغ است.