غزل شمارهٔ ۱۲۹۸

برداشت: امروز جشنی است و امسال سالی خوب و خوش بر ما و حال باغ هم خوب باشد.

برداشت: بهار رسید و به نرگس گفت: با خنده‌ات، گل‌ها و چشمان من و تو روشن می‌شوند، اما زاغی که زشت و بی‌چهره است، اینجا جایی ندارد.

برداشت: گل و شکر به خوبی و زیبایی پرندگان اشاره دارند، در حالی که سبزه و لاله زار و چمن نماد طبیعت و محیط‌های دلنشین هستند، اما کلاغ به عنوان نمادی از بدی و بی‌نظمی در طبیعت به تصویر کشیده شده است.

برداشت: در این جمله، شخص از دیگران می‌خواهد که میوه‌ای را به او بدهند، اما به نظر می‌رسد که این درخواست با حرف‌های دیگران درباره‌ی لذت بردن از میوه‌ها همراه است. به نوعی نشان‌دهنده‌ی تمایل به لذت و استفاده از بهانه‌های مختلف برای ایجاد شوق و انگیزه در زندگی است.

برداشت: می‌توان با جان خود شفتالوی مسیح را خرید، اما جانی وجود ندارد که از دلش یا از بینی‌اش بخواهد به دیگری جان بدهد.

برداشت: باغ و بهار، پیام آور بهشت پنهان است. به هوش باش که کار پیام‌آور، جز رساندنِ پیام نیست.

برداشت: در آفتابِ فضل، بال و پَرِ تازه بگشا؛ که ابر و مِه، از آفتاب کنار رفته است.

برداشت: ساقی در این فصل بهار، چنان شراب زیادی ریخته که مستی و شادابی را برای خاک فراهم کرده و زمین از این لطف و نعمت سیراب شده است.

برداشت: خورشید ما در بهار روشن و پرطراوت است و از سردی و سختی زمستان و آتش و ناراحتی‌ها آزاد شده است.

برداشت: سر را تکان دادن یعنی اینکه آرزو ندارم که سرم بخاراند، و این کار برایم راحتی و آسایش به همراه ندارد.

برداشت: امروز روزی است که ساقی به ما بشارت می‌دهد و خوشی و شادابی را برای ما به ارمغان می‌آورد. او با دو صد چراغ، هم زمین و هم آسمان را روشن کرده است.

برداشت: گاهی به شکل آب ظاهر می‌شود و گاهی به شکل آتش، که دل را داغ و آتشین می‌کند و از این داغی نجات می‌یابد.

برداشت: غم، چون موشی در چنگال گربه، چیغ چیغ کرد! بگو که خواه چیغ چیغ کند خواه چاغ جاغ [که دوره‌اش به سر آمده است].

برداشت: این جمله به این معناست که در زندگی، اگر از چیزهایی که به ما آسیب می‌زنند دوری نکنیم و به آن‌ها توجه نکنیم، ممکن است به مشکلات جدی‌تری دچار شویم. شبیه به این است که می‌گوییم، اگر بخواهیم در مسیر صحیحی حرکت کنیم، باید با سختی‌ها و موانع مبارزه کنیم و از آن‌ها عبور کنیم. در نهایت، انتخاب‌های ما مشخص می‌کند که به کجا خواهیم رسید.