غزل شمارهٔ ۱۲۹۶

برداشت: بیا که روح من به عشق تو شاداب است، در حالی که هزار شمع نورافشانی می‌کنند و به خانواده‌ی سماع درود می‌فرستند.

برداشت: دل تو مانند هزاران ستاره درخشان است، بیا که ماه کامل در آسمان در حال رقص و شادی است.

برداشت: بیا که جان و دنیا به زیبایی تو مجذوب شده‌اند، بیا که شگفتی نیکویی در این جهان جاری است.

برداشت: بیایید که بدون حضور تو، در دنیای عشق چیزی ارزشی ندارد. بیا که هیچ‌کس به زیبایی تو و شوری که به وجود می‌آوری، نمی‌رسد.

برداشت: بیا ببین که عاشقان در در خانه تو منتظرند و از بالای بام‌های خود به تماشای تو نشسته‌اند. تو باید نردبانی برای ورود به این فضای معنوی فراهم کنی.

برداشت: بیایید که زیبایی و شکوه عشق به واسطه لب‌های توست، چرا که تو یک معشوق پنهانی هستی در این دنیای پر از شادی و شور و نشاط.

برداشت: لطفا عسل از سخنان شمس تبریزی بیاور، زیرا زیبایی عشق در لب‌هایش، گفت‌وگو را متوقف کرده است.