غزل شمارهٔ ۱۲۹۵

برداشت: بیا، بیا که تو خود حیاتی بخش و جان را جان می‌دِهی. بیا که همچون سرو تند و رشیدی به گلزار شادابی و سرور بیا.

برداشت: بیا که هیچ‌کس مانند تو نبوده و نخواهد بود. بیا که هیچ چشمی مانند چشم تو، چیزهایی را که تو دیده‌ای، نخواهد دید.

برداشت: بیا که زیر سایه تو، نور خورشید به وضوح می‌درخشد و تو همچون هزار چهره زیبا در آسمان می‌رقصی و جلال می‌آفرینی.

برداشت: سماع که نمایانگر شکرگزاری و ستایش توست، به راحتی و به وضوح از صد زبان صحبت می‌کند. من هم می‌خواهم چند نکته درباره‌ی این صحبت‌ها بگویم.

برداشت: زمانی که تو در حالت خوشی و شور و شوق قرار می‌گیری، آنچه در این جهان وجود دارد، فقط یک حالتی است که از هر دو دنیای دیگر فراتر رفته‌ای.

برداشت: با وجود اینکه بام بلند و بلندی وجود دارد، بام هفتم یعنی آسمان از این مرتفع‌تر است و ما از این بام باید به سمت تجربه و حالت‌های روحانی صعود کنیم.

برداشت: هر چیزی که غیر از اوست را زیر پا بگذارید، زیرا شما از آن لذت نمی‌برید و آن چیز هم از شما دور است.

برداشت: وقتی عشق بر گردنم بیفتد چه کار باید بکنم؟ همین‌طور در کنار در، به جلو می‌روم و در حال سماع هستم.

برداشت: زمانی که نور خورشید به کنار ذره می‌تابد، همه چیز به وجد می‌آید و بدون هیچ صدایی به رقص درمی‌آید.

برداشت: بیا که شمس تبریزی، نماینده‌ی عشق حقیقی است، آنقدر در عشق غرق شده که لب‌هایش در حال سماع و جنب‌وجوش است و از عشقی عمیق پر شده است.