غزل شمارهٔ ۱۲۹۳

برداشت: ای مسلمانان، از آن جدایی سوزان و تاریکی که در دل دارم، به خدا شکایت بکنید. دوری از عشق، چنان ظلمتی بر من سایه افکنده که دیگر نمی‌توانم روشنایی را ببینم.

برداشت: وقتی که ماهی از دریا دور می‌شود، جانش به خطر می‌افتد. امروز مانند ماهی بدبختی است که در سرزمین بی‌دفاع افتاده است.

برداشت: عجیب نیست اگر در این دوری، کسی بی‌قرار و عاشق شود، همان‌طور که وقتی ماهی از آب خارج می‌شود، نیازی به تعجب نیست که او تشنه شود.

برداشت: اگر مردی وجود آتش عشق سوزان را انکار کند، چه تفاوتی دارد؟ چون مانند این است که نور خورشید را انکار کند، در حالی که فردی با چشم ناتوان نمی‌تواند آن را ببیند.

برداشت: وقتی فرش وصال از عشق برداشته شود، دل عاشق مانند شعله آتش می‌سوزد و در آتش اشتیاق می‌لرزد.

برداشت: تا زمانی که پیام آن یوسف به این یعقوب عشق برسد، بهشت و باغ‌های زیبا را به خود می‌کشاند و از آن‌ها بهره‌مند می‌شود.

برداشت: دل من در گوشم می‌گوید از longing برای رسیدن به شمس الدین، به سمت تبریز روانه شوم و در تبریز به دنبال او بگردم.