غزل شمارهٔ ۱۲۹۲

برداشت: آن آقا که زیباترین و با شکوه ترین است، حالا شیرینی‌اش به تلخی تبدیل شده است.

برداشت: تعجب آور است که با همه افراد به صورت ترش و ناراحت رفتار می‌کند، یا اینکه در خارج از خانه خوشحال و با ما عبوس است؟

برداشت: از لطف و بخشش بزرگوار، بعید است که با وجود همه‌ی مهربانی‌هایش، تنها با من برخوردی ترش داشته باشد.

برداشت: ما از این مرحله گذر کردیم و افسوس که آن چهره زیبا و خوشگل ترش را دیگر نمی‌بینیم.

برداشت: هر جا که کسی غمگین است، به خاطر تو خندان شده و هر جا که کسی تیره‌روست، به لطف تو شیرین و خوشحال شده است.

برداشت: خوشحالی زمانی است که یار به آرامی و به طور پنهانی لبخند می‌زند و خواب را به حالت تلخی می‌برد.

برداشت: اگر در این لحظه طعم تلخی وجود دارد، بساطش را کنار بگذار که فردا دیگر چهره‌ی تو تلخ نخواهد بود.

برداشت: برای خدا هیچ قاعده جدیدی نگذار که آیا اصلاً قاعده‌ای می‌تواند در برابر طعم شیرین و ترش حلوا وجود داشته باشد؟

برداشت: این جمله به این معناست که کسی که در شرایط سخت و محدودیتی زندگی می‌کند، گاهی به طور تصادفی یا غیرمنتظره چیزهای زیبا و خوشایند را می‌بیند یا تجربه می‌کند. در واقع، زندگی در وضعیت‌های دشوار نمی‌تواند تمام جنبه‌های خوشبختی و زیبایی را از انسان بگیرد.

برداشت: یوسف زیبایانی که در زندان ماند، هیچ‌گاه آن گل خوشبو و زیبا از او کمتر نشد.

برداشت: زمانی که صحبت از دیوار و در به میان آمد، اکنون تو ای پادشاه و سرور، چرا با ناراحتی و تندخویی واکنش نشان می‌دهی؟

برداشت: اگر در دریای مشکلات و سختی‌ها غرق شوم، مگر رحمت خدا مرا نجات نمی‌دهد؟

برداشت: می‌دهم عشق و دوستی که در آن غرق می‌شود و تلخی را به شیرینی تبدیل می‌کند.

برداشت: دست خود را به نشانه شادی و انتقال انرژی به سمت روح خویش دراز کن، چرا که در آن مکان خوشحالی و خوشبختی وجود ندارد و نمی‌توان از آنجا به خوبی یاد کرد.

برداشت: مُوَفّا‌: وفا کرده شده‌، مجازاً به معنی تمام و کامل می آید. (غیاث‌اللغات)