غزل شمارهٔ ۱۲۸۹

برداشت: دل کسی که به خاطر تو می‌سوزد، دردی ندارد که درمان شود، مثل این است که وقتی عطش دارد، هیچ چیز نمی‌تواند او را سیراب کند.

برداشت: وقتی کسی بیمار می‌شود، به دنبال دارو و درمان می‌گردد و از هر جا که بتواند، آنچه را برای بهبود حالش نیاز دارد پیدا می‌کند.

برداشت: در باغ و گلستان در روشنایی روز، دل خود را مانند آهن دور از زیبایی‌اش نران.

برداشت: نشانه‌های غم و اندوه را در دل خود پنهان نکن، جالب اینجاست که تا چه اندازه می‌توانی این احساسات را در خود نگه‌داری.

برداشت: اگر تو مانند سایه‌ای از سرِ او دور شده‌ای، این جدایی چه فایده و راحتی دارد در حالی که او همچنان در زندگی‌ات وجود دارد؟

برداشت: اگر یک لحظه زیبایی و عظمت تو را نبیند، از دل و جانش غمگین خواهد شد.

برداشت: دنیا در بهار خود به مانند بهشتی زیبا می‌شود و آن چمن که زبانش در نمی‌آید، به تحسین زیبایی‌ها و نعمت‌هایش اشاره می‌کند.

برداشت: اگر دریا جواهراتش را ببخشد، به خاطر خود اوست که در عمقش قرار دارد. ولی اگر روح و جان انسان شکوفا و افزون شود، برکت و زیبایی آن از خود اوست.

برداشت: جهان همچون سایه‌ای از توست و روشنی آن از تو نشأت می‌گیرد. بقا و زوال زندگی نیز به نور تو وابسته است.

برداشت: من به مانند مهره‌ای هستم که از دستان تو افتاده‌ام، از این سرزمین غریب به دنبال تو هستم تا مرا دوباره به دست بگیری.

برداشت: می‌خواهم آداب را رعایت کنم و سخن را از دهانم ببندم تا دل راحت بتواند رازهایش را بگوید.