غزل شمارهٔ ۱۲۸۷

برداشت: مواظب باش که درباره‌ی دیگران نه فقط تعریف و تمجید کنی و نه بدگویی. چرا که هر دو می‌توانند به زندگی و رشد انسان کمک کنند، هم در حالت زیرکانه و هم در حالت نادانه.

برداشت: شراب او خوش‌طعمتراست یا مستی که همچون باد برای همیشه جان‌های ما را پر از روح می‌کند.

برداشت: از ظلم و ستم خبر ندارم، چون در حالتی هستم که نمی‌دانم عدالت چیست. برای همین از من در مورد ستم و لطف و احسان او سؤالی نکن.

برداشت: رنج و ناراحتی او باعث شده که روح من از او فرار کند، اما در عوض، مرغ وفا (نماینده وفاداری) برای من دانه و دام گذاشت.

برداشت: بسیاری از دلایل و پیش‌آمدها باعث شده که روح من نرود، و او به سوی خوشبختی و بدبختی‌اش کشیده می‌شود.

برداشت: کسی که درد و رنجش را به خوبی درک کرده باشد، دیگر نمی‌تواند از شادی لذت ببرد. او دیگر نشانی نخواهد داشت و وقتی نامش برده شود، از آن یاد نخواهد کرد.