غزل شمارهٔ ۱۲۸۶

برداشت: این شعر به بیان حالتی از عشق و احساس عمیق می‌پردازد. در آن به شنیدن صدایی دلنشین اشاره می‌شود که از درون دل به گوش می‌رسد و باعث می‌شود دل همچون ضربان قلبي بی‌تاب و ناآرام شود. این حس و تاثیر احساسات در آغاز عشق به خوبی توصیف شده است.

برداشت: دختر به ساز نواختن پرداخت و وقتی که سرش را بالا برد، دل من از دست رفت.

برداشت: دل من مانند پرنده‌ای در قفس بسته شده است و این قفس هم نمایان و هم پنهان از دید قزاز (خیاط یا دلداده) اوست.

برداشت: چند نکته از این آهنگ زنده‌تر است که به سرعت صدای فکر و عقل را می‌گیرد.

برداشت: بدان که بدن مانند غباری است و روح در آن مانند بادی است، اما فعالیت و حرکت غبار نشان‌دهنده جسم است.

برداشت: غبار روح به عنوان موجودی جدید ظهور می‌کند که ذره ذره به خاطر موسیقی‌اش به رقص درآمده است.

برداشت: جهان مانند تنوری است که در آن نان‌های مختلفی پخته می‌شود و وقتی که این نان‌ها را می‌بینی، می‌فهمی که خباز (یا سازنده نان) چه کارهایی انجام می‌دهد.

برداشت: دل دیگر شوری ندارد و از بیرون هم خبری نیست، جانم فدای تو، هر کجا که هستی، او را نوازش کن.

برداشت: شبی به شوخی به کسی گفتم که ای جان، به ماه نگاه کن، که واقعاً ماه هم چیزی از زیبایی پروازش ندارد.

برداشت: وقتی خورشید غروب می‌کند، چراغی را روشن می‌کنند تا شب را روشن کند و روشنی‌اش مانند آتش شب را گرم کند.

برداشت: دل از زیبایی چشمان محبوبش به شدت تحت تاثیر قرار گرفته و به گونه‌ای از عشق و غیرت پر شده که نمی‌تواند به کسی دیگر فکر کند. عشق او آن‌چنان قوی است که هیچ چیز نمی‌تواند توجهش را از محبوبش منحرف کند.