غزل شمارهٔ ۱۲۸۵

برداشت: به خاطر چهره‌ی خشمگین و ترش بدم، قیمت شکر کاهش یافته است؛ انگار که در دل آن کدوهای تلخ و ترش، نوشیدنی‌های شیرینی وجود دارد.

برداشت: او به خاطر خبر رسانی که به او رسیده، از چیزی ناراحت و دلگیر شده است و به جان شیرینش که هیچ کدام از اجزایش، حتی یک تار موی ترش هم ندارد، اشاره می‌کند.

برداشت: به خاطر وجود محبوبی با طعم شیرین، هزاران خمره سرکه به عسل تبدیل شده‌اند و تلخی‌های زندگی به شیرینی بدل گشته است.

برداشت: ز فریاد و سر و صدای خوش، طعم تلخی‌های ماش به شیرینی و لذت تبدیل می‌شود.

برداشت: چگونه ممکن است کسی که همیشه عبوس و ناراحت است، وقتی می‌فهمد که نعمت و خوشبختی به سوی او روانه شده، لبخند نزند و از خود شادی نشان ندهد؟

برداشت: در شب گذشته، سیل ناگهانی به راه افتاد و مردم در حالی که فریاد می‌زدند، در میان جوی عسل به دنبال علت بروز این مشکل بودند. سبوی ترش که به آن اشاره شده، نماد چیزی ناخوشایند و ناپسند است که در میان زیبایی و شیرینی زندگی نمایان شده است.

برداشت: دختر زیبای من به دنبال کسی می‌گردد که ظاهرش ناراحت و عبوس باشد؛ اما چرا او باید آرزوی کسی را داشته باشد که هیچ‌گونه خمار و افسردگی ندارد؟

برداشت: با سرعت و شتاب، به هر گوشه‌ای می‌رود تا مرا پیدا کند، چرا که دشواری‌های جستجو مثل شکر تلخ است.

برداشت: برای خوشحال کردن من که چهره‌ای خسته و ناراحت دارم، شیرینی و لطافت را به زندگی‌ام بیاورید.

برداشت: عجیب نیست اگر هدف او از محبت، نابودی من باشد، همیشه رابطه‌ی ما شیرین خواهد بود، هرچند که دشمنی ممکن است تلخ باشد.

برداشت: سعی نکن که تو را از خطا دور کند، چون من به دلایلی که به تو مربوط نیست، تو را با رنگ و بوی خاص خود فرشته می‌دانم.

برداشت: به خاطر حسادت و غروری که در وجودش وجود دارد، دربان امیر از وی کم‌روتر است، و به همین خاطر، همسر عروس به دلیل زیبایی‌اش، روی خود را پنهان کرده است.

برداشت: تو مانند زنبور عسل، هزاران خانه شیرین و پر از نعمت داری، پس با خودت نرنج و از گفتگوهای تلخ و ناراحت‌کننده عبور کن.