غزل شمارهٔ ۱۲۸۴

برداشت: سر خود را بالا بیاور، تا ما بتوانیم به لذت و شادی بپردازیم. لحظه‌ای مانند روحی آزاد، باید به آغوش لذت برویم.

برداشت: از مرگ خود پیام خوشی‌های جاودان را شنیدم. چه خدادادی که مرگ، پیام‌آور لذت‌ها و شادی‌های ابدی است.

برداشت: به نام خوشی و خوشحالی، وجود ما را در روز عید به دنیا آوردند، یعنی ما در این شادی و لذت به جهان آمده‌ایم.

برداشت: بپرس چه لذتی در بیرون آمدن از این زندگی است، زیرا زندگی همچون حلقه‌ای است که در ورودی لذت‌ها قرار دارد.

برداشت: در دل پرده، روح‌های شادی وجود دارند و این پرده به خاطر تصاویری که از آن‌ها دارد، به تصویر شادی تبدیل شده است.

برداشت: وجود خود را مانند طلا، به خوشی‌ها و لذت‌ها بسپار نه به غم و اندوه، زیرا زندگی‌ای که با غم گذرانده شود، ارزش و زیبایی ندارد.

برداشت: بگو چرا دنیا به دور خود می‌چرخد و ستاره خوشبختی را در آسمان به حرکت در می‌آورد؟

برداشت: بگو چرا دریا همچنان پر از موج و تلاطم است و نور گوهر شادی را به رقص درآورده است.

برداشت: به تو می‌گویم که چرا خاک باغ‌ها و زمین‌های خوشبو، بوی بهشت را از نسیم خوش‌عطر عیش به مشام می‌رساند.

برداشت: به تو می‌گویم که چرا باد به آرامی و نرمی صحبت می‌کند، زیرا می‌خواهد تا تو به آرامی و با سبک‌دلی از دفتر خوشی‌هایت برسی.

برداشت: بگو که چرا شب تیره و تار گشته است، در حالی که فضای دور تو پر از شادی و جشن است.

برداشت: من در مورد عددهای پنج، چهار و هفت سخن گفتم، اما با یک دو بازی به شش رسیده‌ام و هنوز در لذت زندگی مانده‌ام.