غزل شمارهٔ ۱۲۸۳

برداشت: صدایی به عاشق می‌رسد از دنیای رازها که عشق همچون اسبی برنده و سریع از نزد خدا حرکت می‌کند.

برداشت: خداوند تبارک و تعالی، در میان انسان‌ها چه برکت و بزرگی وجود دارد، همان‌طور که وقتی آب و لطفی به جوش می‌آید، از دل آتش و ناز خارج می‌شود.

برداشت: نیاز به عشق و احساس عمیق باعث می‌شود که وجودی زیبا و دلنشین همچون کبوتر در دل یک ماهی بوجود آید و این احساسات به گونه‌ای ظهور کنند که در نهایت به دست آوردن آن‌ها همچون شکار کردن در دل جنگل باشد.

برداشت: عاشقان به سبب عشق و محبت به شخصی خاص، چهره‌شان رنگی زیبا و شاداب پیدا کرده است و مانند سکه‌های طلا درخشان شده‌اند. این تغییر و جذابیت به خاطر عشق شیرینی است که از طرف محبوب به آن‌ها می‌رسد و لذتی که از این عشق می‌برند.

برداشت: در آن فضایی که آرزوها و خواسته‌ها سرچشمه می‌گیرند، پرنده دل ما چه چیزی را از ما می‌بیند و پروازش به چه سمتی است؟

برداشت: گاهی اوقات دل ما از پرواز باز می‌ماند و نمی‌تواند پر بگشاید، زیرا پذیرش و پرواز او به سختی انجام می‌شود.

برداشت: نگو که غیرت همیشه بیدار است و باید از محبوب و زیبایی‌های عشق خجالت کشید.

برداشت: از غیرت او گلایه کردم، او با خنده گفت: هر چیزی که او را محدود کند، تو را از آن دور می‌کند.