غزل شمارهٔ ۱۲۸۲

برداشت: تمام وجود اوست که آثارش به پایان رسیده و کار او با دوستانی که در ابتدا بودند، تمام شده است.

برداشت: دل من در عشق به قدری دچار بی‌نظمی و آشفتگی شده که مثل یک نوشیدنی مست‌کننده، مرا یکجا و در یک لحظه به حال خراب درآورده است.

برداشت: به عشق بگو که بیاید، اگر خواهان عشق هستی، آن‌طور که می‌خواهی به سراغش برو و او را ببر.

برداشت: به درب خانه‌اش نرو، چون می‌ترسم از آتش عشقش که ممکن است مرا بسوزاند.

برداشت: اگر آتش به چشمانم بیفتد، اشک‌هایم مانند سیل روان خواهد شد.

برداشت: در موقعیت‌ها و رفتارهای انسانی، می‌توان داستان‌های مذهبی و درس‌های عبرت‌آموزی را مشاهده کرد. به‌خصوص در لحظات سخت و دشوار، اشک و احساسات بنده نشان‌دهنده‌ی حالتی است که ممکن است شبیه به داستان‌های معروف، مانند داستان موسی و عصا و چشمه آب باشد. این اشک‌ها نمایانگر ارتباط عمیق با خداوند و درخواست کمک در شرایط بحرانی است.

برداشت: فریاد بزن و بگو، هر جا که کسی بیمار است، صداهای سلامتی و خوشبختی را از دید آن بیمار بشنوید.

برداشت: به کوه برو و بگو که هر جا دلی خوابیده است، صدای آگاهی و دانش به خاطر بیداری تقدیرش به گوش می‌رسد.

برداشت: نوری که من دارم، بیان‌کننده‌ی روشنایی و دانش خداوند است. این نور مانند شمعی است که ظرفیت و وسعت آن فراتر از دو عالم است و نمی‌توان آن را محدود کرد.