غزل شمارهٔ ۱۲۸۱

برداشت: وقتی به فکر و تعمق درباره‌ی هدهد پرداختم، نشانه‌ای از آن به من رسید که شبیه به سلطنت سلیمان بود؛ زمانی که حقیقت و واقعیت آن روشن شد و برملا گشت.

برداشت: زیبایی و نیکی درک نمی‌کنند که جایگاه برتر او چه والایی دارد؛ چرا که این جایگاه تنها به چشم و بینش او مربوط می‌شود و درک عمیق او از جهان را نشان می‌دهد.

برداشت: زبان تمام پرندگان را او می‌فهمد؛ زیرا به درک و شناخت عمیق دست یافته است، در حالی که هیچ پرنده‌ای حتی به تصور خود نمی‌تواند زبان خودش را درک کند.

برداشت: نشان سکه او را ببین؛ به هر کس که درست است. اما تو نمی‌توانی نقدی پیدا کنی که به سوی معادن او برود.

برداشت: اگر حلقه‌ی رندان بی‌نشان تو را ببینی، عشق خودش به میان خواهد آمد.

برداشت: دل کسی که به عشق او پرواز کرده، از تیر محبت او به این حال درآمده است، وگرنه هیچ مردی نمی‌تواند با کمان خود دیگران را به عاشقی وادارد.

برداشت: کسی که از دست ساقی عشقش شراب نوشیده، از تو می‌خواهد که جلو بیایی و او را با شراب خود پر کنی و به او برسانی.

برداشت: از آنجا که هیچ شرابی مستی او را برطرف نکرد، ای ساقی، از این و آن چیزی به من نده.

برداشت: از شمس تبریز، به خاطر نوشیدن شراب، وظیفه چگونه بر من بنده باشد در هر لحظه دل و جانش.